Handtas

Mannen en vrouwen denken fundamenteel verschillend, dat zie je tot in de kleinste onbenulligheden. Ik zie het niet veranderen, alle emancipatie ten spijt. Hoeft ook niet, je kunt elkaar aanvullen en je daar goed bij voelen.
Je kunt er ook een grap van maken, zoals echtgenoot P deed,  ongeveer zes jaar geleden.
=
Een andere handtas, daar zocht ik naar.  Flink formaat, niet te duur.
Ik scoorde gunstig, een  kek ding in vrolijk roze, bekeek hem thuis van alle kanten, showde voor de spiegel of hij me stond.
Echtgenoot lachte, lees: hij vond me maf.
Enfin,  ik ritste de oude tas open om de inhoud over te hevelen naar de nieuwe.
Zodra P in de gaten kreeg wat ik van plan was verdween hij naar de schuur en kwam terug met de kruiwagen.
Vragend keek ik op.
‘Voor tijdelijke opslag.’ Zonder een spier te verrekken
‘Flauw hoor.’
Toch, bij het zien van de spullen was ik blij.  Zoveel…. .
P stond erbij en keek ernaar.
‘Nou,’ zei ik, ‘beter dan jouw broekzakken; allerlei troep en niks nuttigs. Net een schooljongen.’
‘Ho es, wie vraagt me altijd om kleingeld? Nou?’
Misprijzend keek ik hem aan.
‘Kleingeld heb ik meestal zelf, maar niet bij de hand.’
Triomfantelijk stak hij zijn neus in de lucht.
Meedogenloos sprak ik verder. ‘Papiertjes en zakdoeken en tandenstokers en moertjes en boutjes en losse centen en reservesleutels en de rest van de troep heb ik niet van je nodig. En ga alsjeblieft weg.’
Narrig vulde ik mijn kekke roze handtas. Gadver, nu was er niets meer aan. 
Halverwege kwam het plezier terug. Opgewekt deed ik de ene greep na de andere in de kruiwagen tot alles naar behoren was opgeborgen in de nieuwe tas.
Ziezo.
Alleen de kruiwagen nog. Voorzichtig gluurde ik naar de deur. Kon ik het maken om te vragen…?
Ik vermande me. Lachwekkend, ik? Hij zou es wat zien!
Resoluut stopte ik het ding in de oude tas.
Vroeg liefjes: ‘Schat, breng jij even de kruiwagen terug naar de schuur?’ en overhandigde hem de tas.

Advertenties

Sportdag van de spinnen. Deel 3

“Hmmm, ik weet toch zeker dat ik hier ergens stemmen hoorde,’ mompelt de mens terwijl hij rondkijkt. Aarzelend zet hij nog een paar stappen, geen weet hebbend van de geweven ingang, en deinst terug. ‘Gàtverdàmme.’ Hij veegt over zijn gezicht, grote flarden omkransen hem, zijn schouders,  buik en rug zitten vol. Het is een grote poort.
Met afschuw bekijkt hij de glinsterende draden die plakkerig aan zijn handen en kleren zitten; ‘het lijkt wel een web van honderd spinnen tegelijk’ en de verscholenen houden hun adem in bij zoveel inzicht.
Eindelijk is de mens webvrij en loopt langzaam verder, speurend naar het geluid dat hij hoorde. Hij loopt over het grasveld en lomp in zijn onnozelheid schopt hij alle hardloopbanen in de war. Hij trapt ook de wedstrijdweeftenten plat. Hij herkent niets van de faciliteiten die bij een spinnensportdag horen, zelfs niet het platform van waaraf gebungejumpd en geplatbommetjed werd en het schunnige kraampje van de lustige weeuwen ziet hij slechts als een ragknoedel.
Ademloos spieden de spinnen vanuit de bomen en bedenken alvast nieuwe afwerende spinsels.–
Hij krijgt het warm, na een rondje over het veld knielt hij neer bij de sportvijver om zijn gezicht te verkoelen. Hij buigt voorover en net als hij water wil opscheppen ziet hij de grote weefdraden die kriskras over en door het oppervlak gespannen zijn. Hij deinst achteruit. Hij kijkt nog eens rond, denkt, fronst. Dan belt hij zijn vrouw.
‘Hi Lies, waar ik nou in beland ben, dit heb je nog nooit gezien. Nee, als ik het verraad kom je niet. Nou vooruit dan. Een grasveldje met overal spinnenwebben. Letterlijk o-v-e-r-a-l. Zelfs een poel hier zit er vol mee. En geen spin te bekennen…wàt, NEE mens, ze zijn NIET roze… hè?… dan niet’. Akelig wijf, mompelt hij er beledigd achteraan.
Hij stopt het mobielttje weg en bekijkt nogmaals de restanten van de spinnen. Wederom ziet hij geen beweging, zelfs geen verdwaald vliegje. Besluiteloos blijft hij staan. Hij hoort het geluid niet meer, waarschijnlijk is er een logische oorzaak.
Deze niet-oplossing is weinig acceptabel en onvoldaan maakt hij nog een rondje. Het maakt hem niets wijzer.
“Het was een rare stem”, prevelt hij voor zich heen, “zoiets als in een oude ruimtefilm.’
Dan blijft hij doodstil staan.
‘UFO. Natuurlijk, een Ufo, dat moet ik Lies vertellen.’ Hij belt en belt maar ze is er niet. ‘Schat’, spreekt hij opgewonden de voicemail in, ‘geloof me nou, ik zit echt niet aan de whisky. Luister, er is een Ufo geland, ik wacht op contact…..’
De spinnen vallen zowat uit hun schuilplaats van het lachen.

Morgen laatste deel.
Bertjens.

Dag, bedmaatje.

Het was einde winterweer,  fris briesje, lekker voor de was van het beddegoed.
Fleurig en schoon hing het aan de lijn.
De grote dekbedhoes dubbelgeknijperd.  Ziezo, die zat goed vast.
Jahaaa, dat had ik gedroomd.
De wind kreeg vat op de hoes en nam hem mee; ik vloog er achteraan, door een regen van losknappende knijpers. Bijna had ik hem, verdorie, hij kwam op de schuur neer en bleef daar liggen.Trap erbij gehaald en net gooide ik een been over de dakrand toen de wind hem weer oppakte en verderop sleurde, naar de dakgoot. Wat een pesterij.
Klimmen ligt me niet zo. Het duurde te lang, hij waaide naar de schoorsteen zodra ik bovenkwam.
Arrrggg.
Eenmaal daar aangekomen zag ik hem naar het noorden zeilen, zwaaiend met zijn instopflap. Wat, vond hij het nog leuk ook?
Ongelooflijk. Zoveel jaren een bed gedeeld en me nu in de steek laten? Nee toch…
Ik leende een telescoop en zette die op de nok, zocht even en ja, daar zag ik heel in de verte een roze-gebloemde lap zweven, op zijn gemakkie dreef hij tussen de wolken. Poolwaarts.
Ook dat nog.
‘Dat gaat te ver’ jammerde ik, ‘naar de kou, waar poolvossen en ijsberen wonen, en ijskonijnen, daar ga ik hem niet halen, dat durf ik nooit.’ Zo sipte ik een tijdje want het duurt even voor je over een dergelijk verlies heen bent.
In gedachten keek ik hem na en slikte voordat ik een nieuwe kocht.
Soms denk ik nog wel eens aan hem, of hij goed terechtgekomen is.
Als je toevallig in die buurt op vakantie bent en een ijsbeer tegenkomt in een roze gebloemde jurk, dat weet je dat die jurk van mijn dekbedhoes gemaakt is.