Over synesthesie

In een vroegere weblog schreef ik over dit onderwerp dat ik tegenkwam in een roman. Het trof me. Wat me verbaast is dat ik nooit artikelen naderhand  hierover ben tegengekomen. Een onderwerp dat mooi zou passen in een bijlage van de grote kranten.
Boeiend is het in ieder geval.
Een voorbeeld is het zien van kleuren bij begrippen en getallen, het ruiken van opvallende geuren bij ontmoetingen. De titel van het boek weet ik niet meer maar dit  geeft een aardig beeld.
Ik vind het fascinerend.
Stel je de mogelijkheden voor, je leert rekenen met een regenboog voor ogen of koken in melodiën. Muziek smaakt naar zalm en onderwerpen zijn in kleuren. Overdreven natuurlijk, je fantasie slaat wel eens op hol.
Hoe dan ook, het is een bijzondere stoornis die niet veel voorkomt, bij maar ca 5% van de mensen.
Ik ken niemand die eraan lijdt,  weet ook niet hoe het te benoemen. Ziekte? Aandoening?

Advertenties

Orkney-eilanden

Over stormen gesproken.
In een van mijn laatst gelezen boeken speelt het verslag van een afkickende alcoholiste. Ze gaat daartoe terug naar haar roots,  de Orkney-eilanden of Orcaden. Het noordste noorden van Schotland. Amy Liptrot is de schrijfster.
visitorkney                 wikipedia-Orkney-eilanden
Het begin gaat over de groei van haar verslaving, in Londen. Daarna speelt de ontwenning een rol, ingebed in de beschrijving van het harde leven op de eilanden. Dit voert de boventoon.  Een bijna wreed klimaat, zoals de winden op de hogere en kleinere eilandjes waar de kleuters alleen vastgebonden de straat op mochten tijdens de stormen, kleine dieren wegwaaiden, geen glazen kassen  konden bestaan en alles vastgespijkerd  werd. Geweldige beschrijving die nergens saai wordt. Interessant is ook de herkomst van de bewoners.
Toch leest het als een roman door de verhouding tot haar psychotische vader en, in mindere mate, haar overgodsdienstige moeder. En door de knappe verteltrant.
De titel slaat op de hogerliggende weiden waar het klimaat op zijn strengst is.
Hier lees je een uitgebreider review.
Een mooi boek, het kopen of lenen waard.

Van niet-inenten tot verval. Een spinsel.

Entropie=
‘de eindtoestand die bereikt wordt in de ontaarding van de materie en
energie in het universum.’

De meest begrijpelijke omschrijving die ik kon vinden maar voor wie het moeilijker mag: lees  entropie    Aanvullende vragen  in de-tweede-hoofdwet
Wat vanzelf vergaat kan nooit meer vanzelf teruggaan naar de originele staat. Gooi je hebben en houden in een  onbewoond gebied en kijk er tien jaar niet naar om.  Het is voor een groot deel verroest, gezandstraald, kapot, verminkt, vergaan en de natuur kan het niet meer repareren.

Hoe kom ik hier op? Door de gedachtegang van een dementerende architect in een roman. Het begrip entropie overviel hem, te bouwen voor de ondergang vond hij beangstigend. Hij begreep het niet meer.
Bij een praatje over inenten herinnerde ik het me door de volgende vraag en antwoord:
‘laat de natuur zijn gang gaan’ 
‘nee, laat de dokter zijn werk doen’.
Nou begrijp ik wel dat de tegenstandster niet bedoelt dat de wereld een zootje moet worden, maar al piekerend zag ik het voor me.
Een vergelijking met entropie,  een wereld waar ziektes ongehinderd de kop opsteken en de mens afbreken.
Die raakt verzwakt en kan niet meer geheeld worden, vegeteert langzaam tot de dood.
Vergezocht, ik weet het.  Toch dacht ik het.
Het zal de warmte zijn.
Zodra je langer dan een half uur in beweging bent voel je je al gebroken.