Geen gezicht

Bijna had ik een echt gedicht.
Zo een vol kunstige zinnen met bloeiende poezie, die waarvan men zegt dat ze naar meer smaken en een bundel zouden moeten vullen en lezers in vervoering brengen en smachtende liefhebbers doet verlangen naar levensgeluk. Ze declameren …
Realisme verscheen.
Voor de rijm ben ik gezwicht.
==

Televisieprogramma’s

Zappend kwam ik terecht bij het Familiediner. Dat had ik ik al zo lang niet meer gezien, ik was nieuwsgierig.
Het blijkt nog steeds een zwaar-menselijke vertoning.
Zo pakkend, ik werd meteen geraakt.
Vrat me op bij stijfkoppen en had tegelijk meelij met ze, je zou maar behept zijn met zo’n trekje en je dochter/zoon eveneens, sta je allebei mooi voor het blok.
Net voor ik in meelevende tranen uitbarstte dacht ik aan mijn eigen karakter, ook niet altijd lief en meegaand. Toen was de aardigheid er af en zocht ik naar de kattendocumentaire op NPO 2 maar was te laat.
Dat krijg je ervan als je je teveel inleeft bij huilprogramma’s.
Voorheen had ik daar weinig last van, nu is het Naatje. Teveel gevoel voor ellende en het moois vergeten. Gottegot wat een droef realisme.
Gelukkig is er nog  Uitzending Gemist.
Om de katten te bekijken en het diner te vergeten.
Ik flans zelf wel iets in elkaar en houd het droog.
==