Over dagboeken

In het weekend zag ik een dagboekprogramma op  NPO1.
Een van de voorgelezen stukjes hoorde ik toevallig. Dat was even genieten. Die keiharde wraakgevoelens van een puber herkende ik meteen.

Hilarisch, wat ze soms verzinnen waarvan ouders geen idee hebben.
Hoewel, zelf zijn die ook pubers geweest. Waarschijnlijk durfden ze vroeger hun gevoelens niet zo plastisch te beschrijven. In een groot gezin was je zelden of nooit alleen, slaapkamer-kledingkast-bed-wasbak-shampoo en meer, alles werd gedeeld, er bleef weinig verborgen
.En dat is precies wat mij vroeger weerhield van eerlijke schrijfsels.
Toen ik een dagboek cadeau kreeg kwamen daar enkel onnozele stukjes in. Mocht iemand het vinden, dan zouden familie, klasgenoten, leraren en alle anderen niets beledigends lezen, zelfs hond en kat werden gespaard.
‘Vanavond aten we spinazie met gehaktballen, niet zo lekker,‘ schreef ik braaf.
Wat ik bedoelde: ‘Gadverdamme, spinazie die niet te eten was met een walgelijke berg zand, ik snap niet dat ze het op tafel durft te zetten… enz. enz.
In werkelijkheid wenste ik ze stuk voor stuk morsdood, de Maas in en opgevroten door grote vissen en mezelf een liefhebbende rijke popster die mijn  schoonheid onderkende. Dat zou pas gerechtigheid zijn.
Stel je voor dat een broer of zus zoiets in handen kreeg.
Ook daarover had ik weinig stichtelijke gedachten, chantage  zou nog mijn minste straf zijn. (‘Je zakgeld of…’) Gruweldegruwel.
Tussen deze diepzinnige gedachten door vond ik ons gezin wel te pruimen en moeders kookkunst ook.

Deze periode duurde niet lang en dat is maar goed ook, je zou jezelf haast gaan geloven.
Meer en meer werden het verzonnen opstellen en teksten van popliedjes. Wel zo makkelijk en veilig.
Wat me opviel was dat het meestal meisjes waren die een dagboek bijhielden. Of is dat aangepraat? Of verstopten jongens ze beter?
Bij onze eigen kinderen heb ik nooit naar geheime geschriften gezocht. Ik wilde ze niet vinden, ik geloof niet dat ik hun ontboezemingen op prijs had gesteld.
Iemand mag best iets voor zichzelf hebben, je hoeft niet àlles te delen.
Zelfs niet in een gezin.
Dan spaar je elkaar.
==

Advertenties

Onderwijzer/-es, wat lijkt me dat een moeilijk beroep

kop – middenstuk – staart
Deze indeling moesten we gebruiken voor een opstel.

Natuurlijk kwam er iemand met een dier op de proppen:
Mijn hond
Hij heeft een kop, een lijf en een staart.
Einde.
Lachen, ook de leraar deed mee. Hij had het waarschijnlijk verwacht, veel schoolgrappen komen elk jaar terug.
Dat was een van de aardige dingen.
Maar toch.

Het leraarschap moet zowat een roeping zijn. Kan niet anders.
Dat begint al in groep 7 en 8 op de basisschool.
Jaarlijks een stel nieuwe pubers zien binnenstromen die uitgroeien tot halfvolwassenen met half-gefundeerde maar stellige meningen, rechten waar ze op staan, discussies waarin je het onderspit delft, mooie jongens en meiden die paraderen, brutaaltjes, al die dingen waarvoor ik nooit geduld zou kunnen opbrengen. Ik moet er niet aan dènken.
Niet alle lesgevers zijn zo bevlogen maar dan nog dienen ze begrip op te brengen voor leerlingen, ook voor lastige.
Dat zal niet meevallen.
Bij de schooltijd van mijn eigen kinderen was er al veel veranded en nu nog meer, we zagen dat het niet makkelijker werd maar de essentie van het vak was en is  hetzelfde, nog steeds:
kinderen en jonge mensen begeleiden met aandacht, kennis, geduld en optimisme. Dat laatste vooral.
En als het kan met wat liefde.
Er is een groot tekort aan leerkrachten.
Hoe voldoende personeel te werven? Andere of betere opleiding? Hogere salarissen?
Ik heb geen idee, dat is aan Van Engelshoven en Slob.
De zij-instromers en klaargestoomde krachten benijd ik niet, ik bewonder ze bij voorbaat.
Al hebben ze daar niets aan.

Overhoring. Jaren ’60.

Vertel eens iets over de bodemgesteldheid van Midden-Nederland.
– Uhm, klei en zo..
Ja, en?
Enne..Gelderland, rivieren, bakstenen…
(Zucht) Heb je het wel geleerd?
– Eh…
Ja of nee.
Nou, eh, beetje.
Oké. Schrijf dit hoofdstuk over, deze week inleveren.
– Hè??
Geen protest, huiswerk maken hoort erbij.
– Mprgrrtzk
Pardon??
– mmpldmompl..
Haal die hand voor je mond weg!
 – mvnnvgezeur…

Het leek me toen al moeilijk, de omgang met onwillige pubers. Ik begrijp nog steeds niet dat leraren niet en bloc overspannen raakten.
Hoe het onderwijs nu gegeven wordt weet ik niet, wel dat er altijd eigenzinnige leerlingen zullen zijn.