Her-leven.? Nee…

Opnieuw beginnen, daar droomde ik van. Hoe, dat liet ik in het midden maar het zou absoluut anders gaan, beter, mooier, gelukkiger. Een spannend onderwerp waarmee ik suffend de lagere schooljaren doorkwam.
Toen ik ouder werd en doorhad dat ik dan ook een ander karakter nodig had voelde ik me op slag schuldig; te vaak boos en ontevreden en zo. Geen wonder dat ik niet gelukkig was
Toen ik wéér wat ouder was verlieten deze nonsens me.
Een grote opluchting.

Later vraag je je af waarom je dergelijke dingen denkt, zo slecht hadden we het immers niet, integendeel.
Niet rijk maar we kregen alles waar een kind naar uitzag, van simpele roeitochtjes op het Zwet tot uitjes naar Amsterdam. En meer.

In gesprekken met anderen hoorde ik gelijkluidende ideeën.
Dromen van de prins op het witte paard, van Burt Reynolds of Raquel Welch. Een hutje op de hei. Zeemansavonturen. Verre reizen. Hollywood.
Menigmaal moet de uiteindelijke echtgenoot/echtgenote een mager aftreksel zijn geweest.
Toch kwam het altijd goed. Meestal dan toch.
Verliefdheid deed alle dromen verdampen. Blijvend, hoopten we.
Gelukkig maar.
Het zal niet meevallen je gerimpelde wederhelft te zien als Colin Firth of Cameron Diaz.

ps
vergeef me de rare lettertypes.  Er ging iets mis en ik krijg het niet meer goed.  Volgende keer beter.

Wat had je eigenlijk willen worden?


Goeie vraag maar een antwoord?
De ideeën waren, zoals van veel jonge mensen, niet altijd duidelijk. Hoogstens hadden we vage plannen, een vastomlijnd doel is maar enkelen gegeven.
Daar doorleren na de MULO geen optie was, wachtte ik af tot na het eindexamen, dan zag ik wel verder.
Wie weet kwam er een mooie baan voorbij.
Of een interessante advertentie voor het een of ander, geen idee voor wat.
Een prins.
Iets in de zorg leek me wel wat, met een gerichte vervolgstudie.
Actrice was een eerdere keuze, helaas speelde verlegenheid me parten.
Intussen schreef ik, verhaaltjes, versjes, zwijmelgedichten over Elvis, verscheurde ze en stopte daarmee. Beeldene ‘kunstwerken’ gingen de kachel in.
Zo ging dat.

Wat ik werkelijk wilde worden wist ik pas na het grootbrengen van ons gezin.
Beetje laat en wat ik voor ogen had? Dat houd ik voor mezelf.