Hoe te spreken?

Langzaam, snel, in dialect, Nederlands, hakkelend, hoog, laag, met ontzag, vriendelijk, belerend.  Er zijn legio manieren.
Veelal pas je je automatisch  aan, zonder nadenken herken je de meeste situaties.
En toch kan het lastig zijn.
Iemand kan een autoritaire manier van doen hebben, de spreekwijze zal in dat geval intimiderend zijn en niet sympathiek.
Iemand kan zo weinig ‘hooghollands’ hoeven spreken dat men het verleerd is, meer dan eens kwam ik het tegen en verstond ze niet.
Een bofferd heeft van nature een prettige stem en/of een sympathieke manier van doen, daarnaar zal met instemming geluisterd worden.
Een pechvogel die stottert of blijft haken heeft geduld nodig, dat is moeilijk op te brengen voor een paar mensen. Blijven proberen, dunkt me.
Sommige mensen hebben het er moeilijk mee.
Ik heb allerlei praatmaniertjes uitgeprobeerd maar zelden de juiste toon gevonden behalve in verliefde buien en zelfs dáárin wist ik het te verknoeien door een hijgerige vrijer niet te verstaan, ‘pardon?’ vroeg ik.
Merkbaar is ook het karakter en zijn het de emoties die bepalen hoe je iets te berde brengt. Een baby, spinnende kat of geliefde auto wordt anders aangesproken dan  onwillige pubers, hoeveel je ook van ze houdt. We weten het allemaal.
brt maart 2020
Niettemin gaat het moeizaam, af en toe.
De mensen die vanzelf goed overkomen, vriendelijk en aardig, met precies de juiste toonhoogte, die bewonder ik.
Mijn eigen bazige manier van doen probeer ik met man en macht in te tomen maar het blijft een eigenschap die ik niet zomaar kan afleggen.
Ik wilde dat ik dat onder de knie kreeg.
==

Kerstvlees

Over een week is het kerstavond.
Wij vieren alleen de avond. Met eten, en praten en drinken  en vullen eventuele pauzes op met nog meer epd.
Muziek erbij, wie weet iets op de televisie. Misschien een spelletje, kaarten of zo.
Klinkt heel decadent maar denk nou niet dat we de hele avond aan halve herten en grote kalkoenbillen zitten te knagen en daarbij liters drank erdoorheen jagen.
Vergeleken bij de reclameplaatjes doen we redelijk matig.
Grotendeels aardappel- en groentegerechten, bijgerechtjes, desserts en fruit.
En vlees, daar verheug ik me enorm op omdat ik het zo weinig eet. Rundvlees en kip. Daarbij een wijntje, misschien chardonnay, biertje. Jammie.
Zozeer verheug ik me dat ik al weken loop te likkebaarden door de slagersafdeling. Ze hebben me vast al horen smakken.
Tja.grass-1088114__340
Principes en je eraan houden, dat lukt niet altijd maar ik verzeker je dat ik ze na deze avond weer ga opbouwen.
Drie of vier keer per jaar eet ik een biefstukje als uitspatting waarbij ik het geweten troost met de gedachte: als iedereen zo weinig vlees at was er al veel gewonnen. Geloof me, als het zou smaken zou ik de koe overslaan en zelf het gras eten.
Maar ja, wie zou dan op mijn kerstmaal komen.
Kerstavond dus.
==

Laat…

En weer een dag niet aan de toetsen.
Internetverbinding werd gecontroleerd, iets meer snelheid zou fijn zijn.
Dus kwam er iemand met zijn drieën.
Het werd een dag met koffie, eten, praten. Tussendoor werd het euvel verholpen en toen was het plotseling avond zodat er weer koffie werd gezet waarna we de apparaten controleerden en praatten.  Je begrijpt….
En zo ist gekomen.
Intussen wachten er opnieuw lange lijsten in de inboxen.
Alleen op Bertjens ga ik reageren en dan is het slaaptijd, ik gaap nu al.
De overige meldingen ga ik morgenochtend nakijken, nu heb ik er geen puf meer in. Van praten word je moe, haha.
Allemaal een fijne avond nog en alvast welterusten.
Droom alsjeblieft niet van de hitte in West-Canada en -Amerika, je zou in je bed verbranden. Vreselijk idee.
zonsun-11582__340

===

Dat was het weekend

Het weekend is voorbij. Spijtig maar terecht, mooie dingen langer rekken is niet juist, daar  gaan ze maar van rafelen.
Praten, eten (tv en internet uit het zicht), een tijdverdrijf waar ik dol op ben en de bezoekers graag aan meedoen ondanks het generatieverschil.
Over onderwerpen die we juist van deze media vandaan halen zodat we stevig tegen elkaar  opbieden in de trant van  jij zegt dit wel maar weet je dat….  waar haal je dat vandaan?….  zal ik je laten zien… enzovoorts. Deskundigheid of het gebrek eraan speelt geen rol.
Na dergelijke sessies koester ik mijn schorgekletste stem -wetend dat die de volgende dag weer helder is- maar vooral de gezelligheid van puntige gesprekken, elkaars mening toetsen, weerspreken, argumenteren,  zonder dat er bijzondere belangen meespelen.
En dat laatste maakt ze juist zo speciaal.
Die gesprekken met (schoon-)kinderen.