Gekregen post.


Een symbolische omschrijving van hoe klusjes soms verlopen op een off-day
Ik wil een verhaal schrijven.
Effe een kladblok zoeken.
Nergens te vinden.
Dan pak ik wel wat papier uit de printer.
Ok.
Zitten en beginnen.
Tssss, pen leeg.
Grmbl… andere pen ook leeg.
puntenslijperwear-3362195__340Nou ja, ik heb nog een potlood.
(De punt breekt af…)
Ik heb nog ergens een puntenslijper.
(Puntenslijper gevonden) o ja daar moest nog dat nieuwe mesje op…
Waar is dat kleine schroevendraaiertje?
(De mesjes wist ik wel meteen te liggen)
En dan…
Ik zit aan mijn bureau, met printer papier, heb het mesje van de punteslijper vervangen, het potlood geslepen, en ik kan mijn verhaaltje gaan schrijven.
Eh..
Eeeeehhh….

======
update
Iemand anders schreef bovenstaand stukje en stuurde het naar mij, vandaar de titel.
====

De een is de ander niet.

Echtgenoot keek televisie en las tegelijkertijd de krant terwijl een kop koffie voor hem stond. Naast hem lag de hond. Door een plotselinge beweging stootte de hond tegen de tafel, kopje bleef staan maar lepeltje vloog eruit. Voordat het de grond raakte had hij het al gevangen, teruggelegd en las verder. Niets aan de hand.

Met één oog keek ik naar de tv. Met het andere op een cryptogram, potlood in de aanslag. Een boek lag naast me.
Ik nam het boek op waarbij het potlood uit mijn hand viel en op de tafel verder rolde. Verwezen keek ik het na tot ik zag dat het net niet op de grond viel, toen pas pakte ik het weer op. Sukkelig als gewoonlijk.

Meteen was ik terug in kindertijd, die doos-zonder-deksel.
Man daarentegen bleef alert als hij altijd was. Reflexmatig reageerde hij op dit soort ongelukjes en ook bij ernstige voorvallen kon ik op hem rekenen.
Hoe kom je bij elkaar, denk je dan, zo verschillend te zijn.
Hij geloofde niet in toeval, ik vroeg me af welke factor dan wèl meespeelde bij het koppelen van ons.
verschilpuzzle-1126509__340
==

Jeuk op je rug en geen krabber of pollepel bij de hand.

Het handigste is in dat geval te schuren langs een scherpe deurpost of een andere krabhulp.
We noemden dat ‘schurken’.
Het werd niet op prijs gesteld door mijn moeder, ze vond het een raar gezicht en onfatsoenlijk.  Niet zo gek natuurlijk,  koeien doen het ook en daar zou je dan op lijken.
Bijna.
Koeien doen het meestal met hun zijkanten, bovendien heet dat scheuken.

Heel veel later, ik was al enige jaren getrouwd en het hele schurk/scheuk-gedoe vergeten, kriebelde er iets op mijn rug. In paniek drukte ik me loeihard tegen de muur en schurkte om een vermeend steekinsect te vermoorden.
Echtgenoot keek verbaasd, daarna licht geërgerd. ‘Dat doe je toch niet, je bent geen koe.’
Ik herinnerde het me weer, dit was niet netjes en hoorde niet.

Vanavond, met het tekenblok op schoot, kriebelde het weer, midden op mijn rug.
We konden er nèt bij, potlood en ik.
===

Muistekening

Waarschijnlijk vertoonde ik dit al eerder.
Of op vorige weblogs.
Het loopt me vaak in handen, blijkbaar doet het me wat.
Het was een van de eerste keren dat ik op Paint speelde met de muis en er echt iets tevoorschijn kwam.
Niet precies wat ik bedoelde, toch was ik er blij mee, wat met potlood kon lukte op de computer dus ook.
Helaas kreeg ik nooit meer iets voor elkaar als dit, hoogstens een portie krassen.
Het was een eenmalige artistieke uitbarsting.
De rest van mijn leven doe ik het zonder.
==

Geen kunst aan

Aangestoken door  https://projectrembrandt.ntr.nl
een programma waarin amateurschilders de grote meester trachten te evenaren, deed ik ook een poging.
Daar ik niet kan schilderen nam ik het potlood en tekende enkele meetkundige portretten.
Uit de losse pols hè, zonder liniaal of geodriehoek! Ik heb er dan ook wel tien minuten over gedaan voor ik tevreden was. (Eerlijk gezegd was het niet moeilijk.)
Helaas, zowel de NTR als het Rijksmuseum zagen niets in mijn werk, sterker, ze dachten dat het een grap was.
Nu plaats ik ze hier. Kijk en oordeel zelf.
ps
Het hart-gezicht is een extraatje, uit liefde voor de kunst.
==