Het zal zo wel motte..

… was het gevleugelde zinnetje van een bejaarde vrouw voor wie ik werkte.
Ze was aardig en kien en had gevoel voor humor.
Om politiek, belasting en gemeentelijk besluiten echter kon ze niet altijd lachen. Die zaken vond ze lastig te begrijpen zoals de meesten van ons.
Bij het lezen van de krant vroeg ze vaak: ‘Begrijp je dat nou Bets?’ (zo noemde ze me).  Ze las alles, niet alleen de koppen maar de artikelen waren haar niet altijd duidelijk genoeg.
‘Beatrix gaat met pensioen, waar heeft zij die grote uitkering voor nodig? Ze hoeft toch niet meer zo deftig op te treden?’
Dat wist ik ook niet.
‘Heb je gezien hoeveel stallen er weer gebouwd worden? En de stank moet verminderen!’ Tja…
‘Bets, de gehandicapte kindjes van ons dorp krijgen gratis pony-rijles. Waarom? Die ouders zijn niks armer dan wij.’ Ook daar had ik geen antwoord op, ik zat met dezelfde vragen als zij.
Na enig nadenken zei ze het, ‘het zal wel zo motte.’
Ze bedoelde het niet grappig, het was haar standaardgezegde. Accepteren in het leven is nodig, zij deed het op deze manier. Het had iets gelatens.
Het klonk heel wat sympathieker dan het hatelijke chagrijn van sommig kankerpitten, excusez le mot.
Op een dag was ze geëmotioneerder dan anders: ‘Buurman wil dood. Snap je dat nou?’
Ja, maar dat ging ik niet uitleggen. De man was oud en eenzaam en op.
Ze zuchtte, deze keer echt aangeslagen. Ze begreep zijn wens niet.
‘Het zal zo wel motte.’

Russisch dessert uit kookboek 1946

Dat er indertijd voedzame kost gebruikt werd blijkt ook hier weer.
Het gerecht is misschien veel ouder, ook zijn er waarschijnlijk diverse koeksoorten mogelijk.
Of het helpt de internationale betrekkingen te verbeteren is niet bekend maar het zal misschien Poetins verveelde gezicht opklaren, je ziet de man zelden lachen of ben ik sneeuwblind?
Ik speel met het idee dit recept naar Washington te sturen als politiek advies maar ik vrees dat het niet door de factcheck komt,  het boek is tenslotte tweedehands en wie zegt dat ze me geloven?

Goed gesprek.

Pa, ik ga in vastgoed.
– Jongen toch, we hebben je netjes opgevoed…
Is dat zo? Dan maar in de politiek, lijkt me ook wel wat.
Toe joh, nu hebben we nog een goede naam…
Oké, wat vind je dan van bee-enner?
Waarom zou je dat doen zoon, je bent toch redelijk intelligent?
Ja zeg, dat wordt wel moeilijk. Het geloof dan maar?
In godsnaam, blijf alsjeblieft op het rechte pad!
Nou eh, dat schiet niet op; ik denk dat ik maar Niks wordt.
Geweldig, nu kun je alle kanten op.
Wat maak je ons hier blij mee, dankjewel mijn jongen.

Geen nieuws = goed nieuws?

Overmorgen ga ik weer meer lezen en luisteren.

19 Januari koos ik als einddatum van een paar poltitiekvrije weken. wars-van-politiek/
Daarna kan ik me overgeven aan de inauguratie van Trump en commentaren daarop.
En weer lezen over ons eigen geharrewar in een etalage vol partijen.  In maart wordt het bijna letterlijk een geval van ‘Hmmm, zal ik deze nemen, of die, en wat kost die daar…’

Inzicht in politiek heb ik nauwelijks maar nietsweten is evengoed een gemis, het vult zo’n beetje de helft van de kranten en dan de columns en commentaren nog.
Wat rest is cultuur, wetenschap en economie,  niet altijd interessant, althans niet voor mij en het dorpsnieuws kan op één  a-viertje per maand.
Andere media bieden er amusement bij maar dat voldoet zelden. Laat staan moderubrieken als koken en huizengedoe.

Natuurlijk ontkom je niet helemaal aan politiek, ik had niet echt een matglas-bril maar het is me grotendeels gelukt om het bij krantenkoppen te houden en journaals/praatprogramma’s te mijden.
En kijk, de wereld draait gewoon door.
Niet beter of slechter dan bij Matthijs.

Heikele onderwerpen?

– Over de grote aantallen asielzoekers ga ik geen discussie aan, behalve dat ik stompzinnig/kwaadaardig racisme slecht kan velen maar dat weten de mij bekenden wel.
  – Ook probeer ik niet al te hatelijk te zijn over een geloof al erger ik me aan situaties, zoals nu  in Zuid-Amerika waar de vrouwen geadviseerd wordt voorlopig niet zwanger te worden terwijl ze onder een katholiek juk leven. (Daar heb je het gemopper al en dan nog andere vreselijke religies..☻).
  – Politiek. Daar heb ik geen verstand van en volgens mij sommige politici ook niet. Ik beschouw het als handeldrijven: veel beloven en daarna op de kleine lettertjes wijzen.
  – Kunst. Daar heb ik nog minder kijk op laat staan een oordeel over.
  – Koningshuis. Tja. Als ze wisten hoe ik over adel denk zouden ze me voor de rechter slepen.
– Honderden andere onderwerpen waarvan ik niets weet.
Liever houd ik me bezig met luchtiger zaken, eventueel met nonsens.
Je begrijpt dat hier zelden een zinnig stuk komt te staan.
Maar dat had je al lang gezien.

Een of geen mening


Vluchtelingen. Migranten. Opvang. Scheiding van moslem, -extremisten en christenen.

Rookverbod op eigen grond.

Vd Laan stopt misschien met burgemeesterschap.

Poetin en Obama verschillen van mening over Assad, Syrië.

Eigen bijdrage ziekenfonds omhoog.

En….

Egoïstisch misschien maar ik hoop niet wakker te liggen van genoemde situaties  al besef ik de ellende en probeer ik de redenen van de opvarenden te begrijpen.
Je moet wel,  voelt je verplicht.
Als kind werden we al sufgekletst over het IJzeren Gordijn en die zgn vreselijke Chroetsjev waardoor we juist extra nieuwsgierig werden naar de Russen en dan moesten we ook nog luisteren naar meester GeeBeeJee Hilterman. Na het zondagse warm-eten nota bene, wat juist een genoeglijk moment van uitbuiken zou moeten zijn.
Hielp het je een mening te vormen?

Het is lastig om je een oordeel aan te meten ondanks kennis van vroeger. Verschillende kranten helpen niet, ze brengen je hoogstens in verwarring.
Over ‘kleine’ binnenlandse politiek is het eveneens moeilijk; je ziet niets in links (niet reëel), of rechts (te makkelijk), en het midden komt gevaarlijk dicht in de buurt van confessionelen, sowieso een bedenkelijke keuze.

Wat nu?
Geen mening dan maar? Beschamend maar wel makkelijk.