Dag winkeltje

Vanmorgen een kritische blik geworpen op het uitdrogende plantenspul.
De druif is het sterkst, hij blijft niet alleen knap, hij groeit als Hamelinks Ranonkel
Een paar anderen doen het ook aardig, hoogstens zitten ze wat kneuzerig in hun vel.
Maar wat heel erg jammer is is dat de passiflora de hoogte ingaat en tegelijkertijd de meeste van zijn bloesems en bloemen laat vallen. Meer dan een tiental kleine groene vruchten heb ik nog niet gezien.
En ik had juist zo’n fantastisch plan uitgewerkt om een passiefruithandeltje op te zetten.
Schetsen gemaakt van het voorraam als etalage, een scholiere gecharterd als weekendhulp, een handelsnummer aangevraagd bij de KvK, afspraak gemaakt met de bank, kortom, ik hoefde alleen nog te wachten op de vruchten.
En dat schiet niet op.
Een paar onrijpe jonkies heb ik geplukt en de groenteboer getoond voor advies, ‘Wat denkt U, wordt het nog wat?’
Verwonderd keek hij van mij naar het fruit voor hij antwoord gaf, ‘kWeet niet, appelen misschien?’
Mismoedig ging ik naar huis en bekeek de struik. Takken vol aangetaste knoppen, een paar onrijpe ertussen en een stoep die bezaaid was met verdord spul.
Triest, de geest gegeven voor hun fruitige leven begon.  Al de passie die verloren gaat. En mijn winkeltje.
Dàg villa in Monaco, dàg trip naar ISS
Snik, één traantje mag wel.
Het zij zo.
Het leven gaat door al ontbreekt nu de passie.
==

Passiflora

Passiebloem

Na veel groene jaren speelt zijn passie weer op en bloeit hij, bloemen en knoppen leveren een weelderig uitzicht.
Passie voor wat?
Niet voor het steen en hout van de muren, dat bedekt hij zo snel mogelijk.
Ook niet voor mij, hij groet me nooit.
De buren ziet hij niet staan en naar de tuin kijkt hij niet om.
Misschien houdt hij van zijn eigen schoonheid, een narcistisch trekje dat eens in de paar jaar bovenkomt waarin hij geniet van te worden bekeken, bewonderd, besproken.
Daar staat tegenover dat zijn spruiten maar één dag bloeien en dan afsterven maar hij krijgt er zoveel dat hij het vermoedelijk niet merkt.
Bovendien is hij niet kapot te krijgen en zaait ook nog uit, meters verderop steken zaailingen de kop op.
Ik zou ze willen laten groeien tot een passie-woud maar durf het niet aan.
Het lijkt me gevaarlijk wanneer hij wordt als die Ranonkel van Hamelink
(een oud maar mooi boek)
Hij mag blijven zoals hij is maar moet niet teveel willen.
=

Het brutale meisje

Dat dit vers nog bestaat wist ik niet. 
Ooit heb ik het ergens geplaatst, weet niet meer waar en wanneer, en plotseling was het kwijt.
Het is uiterst simpel van ritme en rijm maar het schrijven ervan was zo gezellig dat ik er niets aan heb verbeterd. Dat zou mijn plezier achteraf tenietdoen .

Er was er eens een meisje
dat bekte zo brutaal
haar ouders en de juffen
die zeiden menigmaal
‘pas op je woorden kindje
je komt nog in de goot’
ze lachte dan ten antwoord
‘ook daar verkoopt men brood’

Zo werd ze achttien jaren
haar grofte groeide mee
het kon niet missen dat ze
haar voordeel er mee dee
de vrijers konden dokken
voor elke verwarmend uur
de Mammon was haar afgod
ze diende hem met vuur

‘Mijn poesie is mijn passie’
dat werd haar wervingsleus
verborg de muntenhonger
in woorden zeer scabreus
brutaal bouwde zij prijzen
de hoogste hoogten in
totdat ze heel erg oud was
toen had ze hare zin.

Ze kocht een lieflijk huisje
al in een stichtend hof
en jaagde alle oudjes
de bomen in, zo grof
was ze tot aan haar sterven.
En voor men haar begroef
toen dichtte men haar lippen
met een nette schroef.

© Bertie/Bertjens