kip

Kippensoep

Voorstellingsvermogen, vaak een handige eigenschap. Niet altijd, het beeld kan met je op de loop gaan.
Vanmiddag viel het verkeerd uit.
Na een uurtje soezen in de zon  was het etenstijd en ik warmde een portie kippensoep op. Vers uit de diepvries. Jammie, dacht ik nog.
Het was lekker maar na een paar happen zag ik kippen voor mijn geestesoog, blijkbaar had het soesuurtje iets verkeerds geplant in mijn geest.
Ik zag pa die koppen afhakte, met tegenzin maar hij moest. Geplukte kippen aan voorbijglijdende haken in de slachterijen, monkelende kippen pikkend in zwarte grond en het ergste was de herinnering aan een dikke oude blauwzwarte kip die af en toe binnen kwam lopen en ons kende. Dachten we. Hoopten we.
Ze keek ons uilachtig aan, liet een flats vallen en vertrok weer.

De soep gooide ik weg.
-=

ouderen

Ouderen kunnen zelf denken. Echt waar!

Ouwe lobbes
luie kater
lieve knol
kaal pietje
onze lieverd
deze en meer koosnamen worden gebruikt voor bejaarde (huis-)dieren.
Het klinkt goed, men houdt van het dier.
Als mens kom je er eerbiediger van af, veel meer dan Ouwetje is het meestal niet.
En toch, ik zou liever een minder fraai koosnaampje hebben dat als halve zool toegesproken worden.
Pas weer gezien in een kledingzaak, de betreffende oude dame gaf weinig antwoord en vertrok tenslotte zonder iets te kopen.
Het zijn steevast hetzelfde soort opmerkingen.
Weet U Uw maat?
Kunt U het niet vinden mevrouwtje?
Zal ik U helpen meneer?
Ach, dat staat U natuurlijk niet meer…
en meer van die ongevraagde behulpzaamheid. Winkelpersoneel denkt dat ze daarmee goede manieren tonen maar waarom doen ze dit op het neerbuigende toontje alsof ze tegen een onwijs kind praten?
Helemaal niet gek dat sommige ouderen daar kribbig op reageren. Het zijn net mensen.