Oud papier z.g.a.n.

Vanmiddag heb ik alle opgehoopte reclame en kranten netjes in dozen gestopt.
Een klein karweitje dat eens per maand gedaan wordt tbv de ophalers.
Twee van de dozen zijn gevuld met nieuw spul, te weten streek-, kerk- en winkelbladen, aanbiedingen en zo.
In het weekend komt een deel ervan in één stapel binnen, verpakt in een soort zacht plastic. Heel attent. Reuzehandig om meteen naar de schuur te brengen.
Waarom ik geen nee-neesticker op de brievenbus plak?
Een paar jaar geleden had ik die.
Tot iemand me er op wees dat de lokale clubs niet voor niets het papier ophaalden,  de opbrengst was voor hun kas. Vreemd vond ik dat, het was bekend dat papier nauwelijks iets opleverde. Als de gemeente niet bijdroeg zou het de moeite niet waard zijn.
Maar goed, om de verenigingen te steunen laat ik de sufferdjes en de rest weer bezorgen .
En bedenk wat een wonderlijke omweg ze gaan.
Nieuwe bladen worden gerecycled en verwerkt tot nieuwe bladen. En weer, en weer. Ik ben niet de enige die ze niet leest, het moet om een massa papier gaan.
Niet dat ik het erg vind.
Ik ben te gierig om donateur te worden,  hiermee geef ik nog iéts.
Voelt braaf.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Papier-_en_kartonafval
==
Advertenties

Leesmiddag


Vanmiddag, bij het leeghalen van de zoveelste kast te (ik lijk er honderden te hebben) kwamen een  ontstellend aantal mappen, losse vellen, schriften, schrijf- en kladblokken tevoorschijn.
De meesten zijn vijf à tien jaar oud maar ook getypte en handgeschreven stukken zaten erbij.
Wat moet je met zoiets, meteen bij het oud papier kieperen?  Misschien het verstandigste. Ja, maar toch, er was al zoveel weggegooid.  Weifelend door een paar verhalen bladerend  raakte ik geïnteresseerd
Uiteindelijk nam ik de stapel onder mijn arm en ging er eens breed voor zitten. De kast kon wachten.
Het werd een woordenslemppartij.
Veel stukken misten een hoofdstuk, toch amuseerde ik me kostelijk met flauwekul,  romantiek en idiote drama’s, vol doorhalingen en aantekeningen.
Schrijven is schrappen heet het. In deze schriften was het  knoeien hetgeen de pret aanmerkelijk verhoogde; al dat gekras maakte de plots alleen maar warriger met raadselachtige situaties.
Toen ik uitgelachen was  vond ik onderaan nog iets terug van de allereerste weblog. Een verloren gewaand voorleesverhaaltje en een vervolgverhaal in 24 delen. Helemaal compleet.  Als een extraatje.
Het was een van de gezelligste middagen van de laatste tijd.