Weer even weg geweest/weggeweest.

Waarheen en waarom, is de -dubbele-  vraag.
Nou gewoon, weg. Daarom.
Het ‘gewoon’ was zeer geslaagd.
Het ‘daarom’ een fijne aanleiding.
Ik kan het iedereen aanbevelen, neem het er eens van en ga gewoon. Zomaar.

Daarom is geen reden’ heette het vroeger.
Dat toenmalige onbegrip, niet te geloven.
Men zei maar wat, vooral opvoeders lulden een end weg.
Ouders, onderwijzers, buurvrouwen, (niet-)kerkelijken, tantes en zussen, veel van hen wisten een kind uitgekookt te manipuleren met dit regeltje.
Onder een dwingende blik, acuut schuldgevoel en gehoorzaamheid opwekkend, verraadde je doel en reden van wat dan ook.
Soms was de nieuwsgierigheid bevredigd, niet altijd.
Afhankelijk van opvoeder’s karakter hengelde men naar details. Die je niet naar behoren kon uitleggen want een kind kent zichzelf niet altijd, ook vroeger niet. Je wist nog niet  wat ze wilden horen.
Gelukkig waren er smoesjes.
Als katholiek had je die altijd in voorraad, dit in verband met de biecht die al vroeg werd behandeld zodat je er tijdig het nut van inzag.
‘Waarom stal je die koekjes?‘ Luid gefluister.
‘Ik had zo’n honger…’ Quasi zielig.

Ik dwaal weer af.
Maar ik ben weer en blog.
==

Advertenties

Moet dat, buitenspelen?


Misschien.
Tot en met kleuterleeftijd zie je vandaag alleen een enkel voetballertje in de buurt, misschien gestimuleerd oor de ouders.

Buiten spelen is nu een kwestie van beweegtuinen, dagjes uit met gezin, school en sportclubs.
Dat vinden de kinderen zelf genoeg,  ze bewegen toch al meer dan we denken.
Lang niet alle leerlingen gaan met de auto naar de basisschool, veel ouders fietsen en grotere kinderen ook.
Na de basisschool fietsen ze opnieuw, vaak naar een school die veel verderop ligt.
Er is zomerrecratie met gezinnen bij plassen en strandjes, er zijn kermissen en veel evenementen in parken en op pleinen.  Daar lopen heel wat jonge kinderen rond die zich prima vermaken.
Ze krijgen zo nog aardig wat gezonde lucht èn oefentijd voor volwassenwording. Zie het spel tussen jongens en meisjes, de uitdagingen.

Herinneringen spelen ons parten. Het is 2018, de verhalen van slootje springen, hinkelbanen, knikkeren en appeltjes pikken nemen de kinderen voor kennisgeving aan, ‘nou en?’
En laten we eerlijk zijn: het was niet altijd zo geweldig als door sommigen wordt voorgesteld. Er waren zeer zeker veel goede momenten maar evenzeer kwalijke.  Ook zonder Internetinvloed kenden we kwaadaardige scheldwoorden en gepest. Stiekem natuurlijk maar des te geniepiger.
Of die tijd beter was? Ik betwijfel het.
Er zijn opvoeders die stellen dat de nadelen van Internet en de soms jammerlijke gevolgen groter zijn dan de gevaren van vroeger. Tja, dat is voer voor psychologen.
Maar hoe hard je kinderen ook op risico’s wijst,  we krijgen ze er niet mee naar buiten, niet zonder iets te organiseren.
Tijden veranderen nu eenmaal.
==