Over camera’s en foto

Dat het oog van de camera meer ziet dan het menselijke is bekend. Het geldt misschien niet voor iedereen, voor mij dubbel. Nieuwe foto’s bekijken is dan ook een spannende bezigheid en soms een crime.
Deels omdat ik de personen niet altijd herken (inclusief mezelf) èn omdat er vaak ongewenste details op staan. Dat overkwam me al als kind.
Dat mijn neus zo groot was (wist ik niet). Tante A. een dik hoofd had. Een mooie jurk me niet stond. Het duurde even voor ik begreep geen tweede BB te zijn, zoiets kun je het beste zo jong mogelijk inzien maar stak me in mijn ijdelheid.
Zo ook de selfies, ze bezorgden echtgenoot lachbuien. Tot ik er mee stopte.
Van de week heb ik het nog één keer geprobeerd, een hitteselfie moest het worden.
Het werd niks, ik zag een vreemd mens met een gezicht vol vlekjes en schaduwen. Uit wanhoop  gooide ik er filters overheen tot ik niet meer wist wat het origineel was.
Enfin, misschien kunnen we er later om lachen.

Zoals deze. Die waarop ik (12) een echt kapperskapsel kreeg en een nieuwe jas en toch zielig zit te huilen want ik jankte bijna altijd.
Broer lacht, hij wel.

Advertenties

4. Lieftallige Lina en vriendinnen op zoek

Lina fleurde lieftallig op. ‘Oké tante, ik zal mijn tranen bewaren voor straks. Tot zo.’
Ze appte Dora 3, zo genoemd omdat ze veel op Dora 1 en 2 leek en op paardenbloemen kauwde.
Daarna  Bleue Tiny, een meisje dat bij voorkeur op de achtergrond bleef. Ze leerde voor decorbouwer.
‘Vanavond borrelen bij mijn tante,’ gaf ze door, ‘bespreken in de bieb’.
Ze trof Dora met een landbouwfolder.
Tiny zat bij de stripboeken in een klein kadertje, bescheiden.

‘Tante Erica verwacht ons om half acht. Ze gaat uitleggen wat een pruttelfilm is en verse spelers.’
‘Wéét jij dat niet??” Dora schudde haar hoofd, ‘pruttel is een storing en verse spelers zijn gewoon nieuwe acteurs.’
Lieftallige Lina was onder de indruk.  ‘Oei, een gestoorde film, en wie zijn die nieuwe? Mooie mannen met tochtlatten en…wacht eens, ze zitten natuurlijk in die auto, regisseurs, talentscouts, Elvis’ kleinzoon, wat doen we hier nog.’
Ze vlogen naar buiten en zochten de veelkleurige geluidswagen.
‘Heb jij toevallig make up bij je? Hier, de krultang. Nagellak, mijn nagels…’
Zo druk waren ze dat ze de wagen voorbij liepen en niet meer terugvonden.
Lina en Tiny jammerden.
‘Hou op met dat gegrien!’
Dora 3 nam onder elke arm een vriendin en beende naar een bescheiden parkeerplaats.
Daar stond de veelkleurige auto, de roze luidsspreker  hing geknakt.
Er kierde een oog door de gordijnen.  Een donkerbruin oog.
Lieftallige Lina viel haast flauw.

© Bertie

IJverig

_
Ken je dat, zo slaperig te zijn en gaperig na een drukke dag en onderuit in de stoel te hangen  met 1 oog op de laptop en het ander half dicht en het liefst je bed in rollend maar te moe om overeind te komen laat staat die 15 treden van de trap te nemen zodat je met verkeerd gevouwen benen verstijfd wakker wordt in diezelfde stoel en nauwelijks rechtop komt?
Ik nu ook.