Tijd en klusjes.

vervenautumn-2842338__340Terwijl er diep wordt nagedacht door Moos en de overigen houd ik me bezig met andere dingen.
Er ligt een cryptogram, half ingevuld.
Een paar geleende boeken, ongelezen.
Oude boeken, nog steeds niet klaar met uitzoeken.
Spullen op de vliering, die me herhaaldelijk in handen lopen, dan weer  worden teruggezet.
Beetje verstelwerk en naaidoos, ze staan al een week te wachten.
Verfblik en kwasten liggen klaar op de tuintafel en kijken me na als ik in hun buurt kom.
Onbegrijpelijk, zoveel tijd te hebben.
En klusjes laten liggen.
==

Wat bindt een paar?

Waarom wordt iemand verliefd op de een en niet op een ander iemand?
Een vraag die vaak gesteld is.
Vaak las ik over chemie, sommigen verklaren het anders, maar we accepteren het.
Wat ik echter veel onbegrijpelijker vind is: wat verbindt een (echt-)paar blijvend?
Het verlies van deze verliefdheden is jammer,  in plaats daarvan rolt men in tegenvallers.
ruziemeerkat-5255030__340Wat hij eerst zo leuk vond stoort hem later.
Waar ze als een blok voor viel doet haar naderhand gruwen.
Hij blijkt snoeplustig, zij tvverslaafd.
De stemmen veranderen.
Af en toe krijgt begrip de overhand en met wat mazzel wennen ze aan elkaar.

Ook ons verging het zo.
Hoe lukt zoiets, vraag ik me af.
Van ieder ander zou je sommige gedragingen nooit accepteren, menige vriendschap gaat ten onder aan onaangenaamheden.
Daarentegen kan het wel bij stelletjes, vaak voor de rest van hun leven.
Ook als er van houdenvan geen sprake meer is.
Ze verdragen elkaar en blijven dat doen.
Plichtsgevoel? Het hoort zo? Of toch liefde?
Dat is mooi maar het gaat mijn begrip te boven.
Er moet iets speciaals in het brein zitten dat zoveel mensen dit volhouden.
===

Fotopauze


Melancholie.
Daar houd ik toch al niet van.
Ja ik wéét dat vroeger alles veel mooier en beter heet te zijn maar ik weet ook dat dat meestal een halve waarheid is. Dat het slechts enkele geluksmomenten zijn die in je geheugen de tijd rekken.
En nu, halverwege de klus, overviel het juist mij, onbegrijpelijk.
Talloze malen bekeken we foto’s,  herinnerden we ons momenten met plezier, trots of liefde, maar altijd met het nuchtere idee: het was mooi, nu is verleden tijd.
Ik weet niet eens om welke foto’s het ging, ineens kreeg ik het zowat te kwaad. Dit ben ik kwijt en dat, voorgoed, wat erg... schoot door mijn hoofd.  Alsof ik rouwde.
Het ging niet over dus liet ik de boel liggen, ik bekijk het morgen wel of later.
Hoe komt een mens daarbij, zo plotseling?
Misschien komen er teveel herinneringen tegelijk op tafel, anders kan ik het niet verklaren.
==

Vaktaal

De betekenis zoeken van drieassig leverde o.a. deze zin op.
Voor een drie-assig schroefspindelsysteem werden drie FM3 lineair actuators toegepast.
Eh, juist. En dat was nog maar het begin.
Het andere lastige woord liet ik maar zitten.
Vakterminologie, voor de kenner is het duidelijke taal, voor de leek onbegrijpelijk,  vol geheimzinnigheden waarvan je hoogstens vermoedt over welk vak het gaat.
Je zou het als een griezelverhaal kunnen lezen:
“In het nachtelijk duister waart een geheimzinnig schroefspindelsysteem rond, een gevaarlijke drieassige. Het  zoekt naar lineaire actuators, die zich verscholen houden in 3 FM-holle bomen. De maan achter de wolken kijkt angstig toe…
We wisten immers ook niet wat een bullebak was maar genoten van het gegriezel.
==