Waar we zijn zonder de zweeftrein


Blaadjes, vierkante wielen, sneeuw, wind.
Waarom zet de NS niet een paar techneuten in om een vliegtrein te bedenken?
Zoiets als een amfibievaartuig.
Zodat een trein bij genoemde overlast onmiddellijk een of ander stijgsysteem in werking kan stellen.
Vleugels, staart en motoren bijvoorbeeld, geleend van KLM, schiet me te binnen.
Of aan elke wagon een luchtballon. Die je tegelijkertijd op kan blazen, niet met een gassig vuurtje maar met een snelwerkende superballonnenpomp, ik noem maar wat.
Wat dacht je van een geschakeld elektronisch stijgsysteem; één zuchtje wind en hup, omhoog.
Vraag desnoods Gates om advies; hij verzon allerlei om mensen’s gedachten te peilen, de combinatie trein-wind-hup moet een makkie voor hem zijn.
Stel je de zaligheid voor.
Je zit in de trein en de wielen slaan op vierkant. In plaats van te bokken zweeft het complete voertuig rustig omhoog, er komen obers langs die zweefkalmerende drankjes of kauwgompjes aanbieden en zachtjens landt je in het station van bestemming.
Niemand zou je geloven maar de gedachte is groots.