Vermakelijke herinnering

Voor me liggen twee kranten.
Telegraaf (los nummer) en NRC (weekend abonnement).
Prompt denk ik aan een paar vroegere opmerkingen van broer, zus en manlief.
Ze leven niet meer maar ik hoor het ze weer zeggen.
Zus – wat moet jij met die Telegraaf?
Broer – je hebt zeker de geldpest.
Echtgenoot – toch mis ik De Gelderlander.
krantnewspapers-444449__340
Dat laatste stak me.
Man was een liefhebber, een echte krantenlezer.
Dacht ik hem te verrassen met extra leesvoer…
==

Vroeg op en lezen in de schaduw

Zes uur de ramen open, tegen achten bij de supermarkt, rond half negen was ophangen.

Het was heerlijk koel.   In huis, op straat, aan de waslijn en in de winkel.
Voor wie deze mogelijkheden heeft:  aan te bevelen.

De-Moor-Nederlandse-maagdNu koffie in de schaduw, met Marente de Moor’s De Nederlandse Maagd.  Beetje oud boek (2010),  gevonden in een minibieb.
De recensie van  TZUM  prikkelde me, met name de zin:
De Nederlandse maagd is een keurig boek, vol met motieven en thema’s die je kunt uitpluizen; een boek voor keurige NRC-mevrouwen die het warm krijgen bij hun herinneringen aan films over Angelique;  een boek dat mag winnen van keurige jury’s die uiteindelijk niet durven te kiezen voor literatuur die meer durft.
Humor.
Vluchtig doorbladerend zag ik hier en daar een ietwat gezwollen stijl maar misschien speelt de warmte me parten.
Enfin, als keurige zaterdaglezer van de NRC ben ik zéér benieuwd.
==

Over glas. (artikel uit NRC)

Ken je dat,  dat sommige ramen lastig te zemen zijn?  Nu las ik dat het ligt aan de tinkant van het glas:
  ….bijna  niemand weet dat twee kanten van een gewone floatglasruit verschillen in hun eigenschappen. De kant die destijds op het vloeibaar tin rustte (de ‘tin side’, of ‘bottom face’) is anders dan de ‘air side’. Het glas van de tinkant heeft een minieme hoeveelheid tin geabsorbeerd en daarbij waarschijnlijk ook wat eigen materiaal aan het tinbad afgestaan. Van de weeromstuit is de ‘wettability’, het vermogen om egaal nat te worden, van de tinkant aanmerkelijk slechter dan die van de luchtkant. Japanse glasonderzoekers (Satoshi Takeda c.s.) beschreven het in 1999. Een druppel water vloeit op de luchtkant van floatglas beter uit dan aan de tinkant: die is ‘hydrofoob’. Wie het weet ziet het verschil bij het ramen zemen. De tinkant van floatglas verweert ook minder snel dan de luchtkant, is in 2005 vastgesteld (Tiziana Lombardo in Glass Technology.)
Het volledige artikel staat HIER

Niet dat we nu met plezier ramenlappen, het is zomaar een weetje. Je kunt het hoogstens als smoes voor jezelf gebruiken: mijn ramen zijn aan beide kanten hydrofoob, de rotzakken.
Tis en blijft een karweitje waardoor ik langdurig uitstelgedrag vertoon. Pas als het te donker wordt in huis zoek ik de zeem, liever houd ik een paar lampen aan.
Of kaarsen, is nog gezellig ook.