Weer even weg geweest/weggeweest.

Waarheen en waarom, is de -dubbele-  vraag.
Nou gewoon, weg. Daarom.
Het ‘gewoon’ was zeer geslaagd.
Het ‘daarom’ een fijne aanleiding.
Ik kan het iedereen aanbevelen, neem het er eens van en ga gewoon. Zomaar.

Daarom is geen reden’ heette het vroeger.
Dat toenmalige onbegrip, niet te geloven.
Men zei maar wat, vooral opvoeders lulden een end weg.
Ouders, onderwijzers, buurvrouwen, (niet-)kerkelijken, tantes en zussen, veel van hen wisten een kind uitgekookt te manipuleren met dit regeltje.
Onder een dwingende blik, acuut schuldgevoel en gehoorzaamheid opwekkend, verraadde je doel en reden van wat dan ook.
Soms was de nieuwsgierigheid bevredigd, niet altijd.
Afhankelijk van opvoeder’s karakter hengelde men naar details. Die je niet naar behoren kon uitleggen want een kind kent zichzelf niet altijd, ook vroeger niet. Je wist nog niet  wat ze wilden horen.
Gelukkig waren er smoesjes.
Als katholiek had je die altijd in voorraad, dit in verband met de biecht die al vroeg werd behandeld zodat je er tijdig het nut van inzag.
‘Waarom stal je die koekjes?‘ Luid gefluister.
‘Ik had zo’n honger…’ Quasi zielig.

Ik dwaal weer af.
Maar ik ben weer en blog.
==

Advertenties

Bericht tussendoor

Er zijn weer een paar een volgers bij.
Hartstikke leuk, het streelt.
Benieuwd kijk ik wie m/v/enz. zijn.
Helaas, wat gebeurt komt te vaak voor. Er verschijnt een avatar, soms met naam en beschrijving maar geen url.
Ik denk niet dat het met opzet gaat, eerder uit onwetendheid.
Dan probeer ik met de naam te googlen om alsnog de betreffende volgers te achterhalen.
Dat lukt niet altijd en dat is jammer want ik barst van nieuwsgierigheid.
Dus blijft de nieuwe volger geheim en droom ik van sinterklaas. ‘Tis een vreemdeling zeker…’

Sparen met centen

Als kind deden we het, meestal in een dichtgeplakte Buismanbus. Centenwerk.
Ik spaarde tot ik dacht dat er genoeg inzat voor een zoute drop, een zakje zwartwit of een handje knikkers, alles voor vijf cent of een duppie.
Dan kon ik opnieuw beginnen.
Het gebruik verwaterde toen we groot genoeg waren voor zakgeld.

Jaren later zag ik dat mensen nog steeds spaarden in potjes en trommeltjes; de een hield het bij zilveren guldens, de ander bij wilhelmientjes, vijfjes, noem maar op.
Uit nostalgie wilde ik dat ook en wel op de oude manier: alleen kopergeld. Dat leek me het toppunt van tevredenheid, een spaarpot die ik deze keer wèl vol kreeg.
Van echtgenoots gegrinnik trok ik me niets aan (hij vond het bespottelijk), overal en in alle winkels wisselde ik om maar veel centen en stuivers binnen te halen en stopte ze in een mayonnaise-emmertje. Verdwaalde dubbeltjes mochten ook meedoen
Het werd een heleboel en het gerammel klonk me als popmuziek, als ik niet zo lang was zou ik er een duik in hebben genomen. Hoeveel centen zouden er wel in zitten?
Nieuwsgierigheid kreeg tenslotte de overhand, ik besloot te tellen.
Hooggespannen keerde ik de emmer om op de keukentafel, zette de leesbril op, en telde.
En telde. Hebberig en helemaal in trance.
Het werd stil in de huiskamer achter me, er werd voorzichtig gekucht door een paar gezinsleden. Het drong niet door.
Toen riep manlief, ‘Lukt het, Scrooge?’ ik keek op en hij klikte.
Tja.
De ban was voorgoed gebroken.

ps
fotootje is 20 jaar oud

Nieuwe dingen

Eerste medicijn uit 3D-printer goedgekeurd
uit Seniorweb

Voor het eerst in de geschiedenis komt er een medicijn op de markt dat is gemaakt door een 3D-printer. De Amerikaanse toezichthouder FDA heeft de fabrikant van Spritam toestemming gegeven voor de productie. De pillen zijn voor mensen met epilepsie.

Dit vind ik fantastisch.

Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar nieuwe ontwerpen, uitvindingen, kortom, innovaties in met name techniek en elektronica bewonder ik zeer.

Ook in andere sectoren heb ik de neiging ze toe te juichen maar deze twee afdelingen vind ik nèt iets interessanter.

Als klein meisje keek ik al met ontzag naar de aanleg van nieuwe wegen, woonwijken, fabrieken, de Zaanstreek bood veel op dat gebied.
Voor een ukkie is alles nieuw dus zag ik de enorme caterpillars aan voor de grootste machines die  bestonden,  vrachtwagens die bijna verticaal een berg zand opreden waren gelijk aan steile-wand-races op kermissen, rioleringsbuizen waar je makkelijk in kon spelen beschouwde ik als een modern soort speelgoed.

De opmars van computers hoef ik niet nader uit te leggen, ook digibeten hebben  weet van de bijna eindeloze hoeveelheid toepassingen. Bij elk nieuwtje veerde ik op: ‘Straks kunnen we inpluggen in eigen hersenen…’  Niet dat ik daar op zit te wachten 😉
Die fascinatie ben ik grotendeels kwijt maar nog steeds vallen artikeltjes als bovenstaande me op. En die over de ruimte. En die over voedselmanipulatie.  En…en….
Er komt nooit een eind aan nieuwsgierigheid.