Weblogperikelen

Teruggevonden, een stukje uit 2012.
‘….Zabra is nu ook opgeborgen in een tehuis voor oud-weblogs waar Bertjens, Shortstories, Ivi, Decomenik, Shortsories2, Ivi2, Bertjens2, Slibi en nog wat vergeten namen bij elkaar zitten.
Kunnen ze gezellig met elkaar kletsen, moppen ophalen en versjes declameren…

Hoe te verklaren waarom deze weblogs me zo gauw verveelden? Op de meeste kreeg ik aardige reacties, ook bij Punt.
Tegenzin? Jaloezie op betere bloggers? Onvrede met de inhoud?
Ik weet het niet maar er is vast wel iets te bedenken, ook waarom ik telkens opnieuw begon.

Het is me wèl duidelijk waarom facebook niet bevalt (vaak kinderachtig) en twitter me nog geen maand boeide (teveel misbruikt door asocialen). Aan beiden zal ik niet gauw opnieuw beginnen.

Intussen ben ik wijzer geworden. Een klein beetje.
Minder impulsief, ik laat deze weblog staan.
Voorlopig.

Advertenties

BS


Dat zijn mijn initialen.
‘Buitenlandse Staten,’ schepte ik op,  als kind.
‘Pff, Verenigde Staten,’ overblufte een ouder broertje me. Hij heette VS.
Daarmee was de toon gezet; we zochten de meest indrukwekkende afkortingen voor onszelf.   Langzamerhand en onontkoombaar werd de toon grimmiger,  we bedachten minder fraaie namen voor elkaar.
Ik herhaal ze liever niet, een bijnaam heb je gauw te pakken maar ik wil wel toegeven dat ik hem een Vuile Smeerlap noemde en hij mij een Bak Snot waarna mijn moeder ons uit elkaar moest trekken. Ze heette dan ook BK, letters waarmee je makkelijk Blauwe Koningin mee kon maken al snapten we er niets van.
Maar goed.
Achteraf denk je, waarom doet een kind dat nou.  Ruzie maken om een niksigheidje. Hetzelfde zag ik bij eigen kinderen en ik weet nog steeds niet waarom afgezien van kouwegrondpsychologie waar ik niets van moet hebben.
Kinderen eigen? Misschien. Ik ken ook gezinnen waar ik geen wanklank bespeurde.
Misschien waren die minder open?