Foto

“Er moet een persoonlijk fotootje komen op je weblog, dat vinden de lezers leuk”
Misschien is dat zo. Maar er kleven ook nadelen aan, heb ik dat niet al eerder uitgelegd?
Hij kan te onaantrekkelijk zijn waardoor de aanstormende lezer onmiddellijk verder zapt: zal de rest ook wel niks zijn.
Hij kan te mooi zijn, waardoor een bladeraar niet meer aan lezen toekomt en zwijmelend de tekst vergeet.
Hij kan te oud zijn, waardoor enerzijds lezers onder de negentig afhaken en anderzijds de eeuwelingen zich gaan verlekkeren op een manier die gevaarlijk is voor hun gezondheid.
Hij kan te jong zijn waardoor de gedachte aan een kleuterschool opkomt.
Hij kan te blond zijn waardoor een bijnalezer denkt een stom stuk onder ogen te krijgen.
Hij kan te, ja, hij van alles te zijn en daarom begin ik er niet aan.

Advertenties

Jaloers? Ik?

 ‘Neeee, natúúrlijk niet, kom zeg, zo kleinzielig….’
Een bijna automatische reactie. Ook van mezelf.
Het is niet relevant maar toch, kijkend naar de tv waar mooie vrouwen optreden -en dan bedoel ik niet die popjes met te dunne lijfjes-  dan denk ik onwillekeurig: stel dat mijn man werkzaam was in een omgeving met veel jonge vitale mensen, hoe zou ik dat vinden, zelf ouder wordend?
En andersom, wat vond hij? Went iemand er aan?
Er zijn niet voor niets veel scheidingen en love-stops in de showwereld, de verleidingen zijn groot.
Net als in de profsporters-scene, geld is een heftig afrodisiacum.
Uiteraard dachten we dat wij daar immuun voor zouden zijn.
Zouden we dat echt?
Misschien.
Jammer dat we er niet meer over kunnen discussiëren. Hij mocht graag lachen om  mijn ideeën terwijl ze echt niet zo gek waren.
Jaloezie bestaat immers?