Een gelijkgestemde ziel

Al zo lang was ik er naar op zoek dat ik me afvroeg of hij bestond.  De echte ziel, niet eentje met dezelfde smaak voor dingen
Ik zocht overal, nergens vond ik iets herkenbaars.
Eenmaal dacht ik op Internet een toonhoogte te herkennen maar het was de ruis van een vluchtig virus.
Uiteindelijk hield ik er mee op.
Want waarom kan ik hem niet vinden?  Omdat het waar is dat geen twee mensen eender zijn al is het nauwelijks voor te stellen met zo’n massa volk van wie er weinig uitblinken in originaliteit.
En toch geloof ik het omdat ik het wìl geloven, immers, het idee dat je absoluut uniek bent is egostrelend. Een fascinerende gedachte: jij, jij, jij en ik hebben ieder onze eigen waarden en de andere miljarden mensen ook; het gezegde ‘zoveel hoofden, zoveel zinnen’ krijgt  ineens een duizelingwekkende lading.
Al typende heb ik mezelf overtuigd.
En daarom  zoek ik niet meer.

Kunstmaan Gaia ontdekt sterren in Melkweg

Tja. Saai wordt het wel, voor een leek.
Nieuwsgierig naar de ruimte was ik altijd al maar bij  een bericht als dit word ik moedeloos.

De vraag dringt zich op waar die kennis toe leidt; wat is de volgende stap, een nieuwe groep sterren ontdekken en benoemen? En daarna? De ontdekking van nog meer? Door- en doorgaan met zoeken in de hoop een buitenaardse ‘mens’ te vinden? Waar verbergen ze zich trouwens, de gluiperds; op  3rd rock from the sun? Welke zon? Het lijkt zoeken in het wilde weg en misschien is dat ook zo.
De ruimte is onmetelijk en onmeetbaar, we kunnen duizend eeuwen reizen en speuren met als resultaat het vinden van almaar nieuwe lichtpunten. Tot we ruimte☻ tekort komen om ze in kaart te brengen maar nog steeds geen teken van beweging waarnemen.
Want dat ergens in het heelal leven -of een equivalent ervan- bestaat,  geloof ik wel; alleen gaat het zoeken ernaar op deze manier erg lang duren
Als leek denk je onwillekeurig aan boeken van iemand als  de oude Asimov   en andere knappe schrijvers.

Die wisten er tenminste nog een verhaal bij te fantaseren.