Dumpteevee

Vertelde een bewoonster:
‘In het plantsoen voor onze flat werd gewerkt.
Hier en daar kwam papier en ander kleinvuil tevoorschijn, makkelijk te overzien in de lage struikjes. Je  let er niet op.
Tot een van de werkers zich extra diep bukte en weer omhoog kwm met, je gelooft het niet, een televisietoestel.
Een TELEVISIE!
We stonden paf.
Iemand moet dit ’s nachts hebben neergelegd, zorgvuldig de struiken er overheen hebben gedrapeerd en geruisloos zijn weggeslopen.
We hebben niets gehoord….’
Het klonk vermakelijk. Tot:
‘Verderop in de bossen is een logischer dumpplek, hoog gras, greppels, bomen, daar zie je compleet meubilair.  Dat kun je nog begrijpen met die dure stortplaatsen.
Maar hier…

De verbazing snap ik, dit is een rare plek om afval te verbergen. In het zicht van verzorgingstehuis en aanleunflats, tussen klein struikgewas, alle kans dat er ’s nachts iemand wakker is, de pakkans lijkt me groot.
Wat ik niet begrijp is het illegaal dumpen an sich.
Voor drugsafval heb ik geen goed woord over, dat is zware  criminaliteit.
Maar gewone burgers die hun afdankers zomaar in het groen gooien , dat snap ik niet.
Ik weet dat  (in onze omgeving) de stortprijzen zijn verhoogd en tot veel klachten leiden.
Ook weet ik dat het niet goedkoop is bouwafval en huisspullen e.d. aan te bieden maar het is toch geen wekelijkse onkostenpost?
Hoe vaak zal het voorkomen dat je je kamer opknapt?
Een bankstel koopt?
Je garage vernieuwt?
Grote verbouwingsuitgaven doen en voor de stort geen geld over hebben?
Daar kan ik niet bij.
Ik moet iets over het hoofd zien
=

.

Serie. Een hebzuchtige vrouw.

Er was eens een vrouw zo vreselijk hebzuchtig dat ze de maan zou grijpen als ze er bij kon.
Alles wat ze mooi vond wilde ze hebben, niet was er iets nieuws in de mode of ze rende al naar de winkel. Haar vriendinnen vonden het vervelend. Nooit konden ze geuren met een exlusief kledingstuk,  de vrouw ging onmiddellijk naar de ontwerper en bestelde hetzelfde.
Dit strekte zich uit tot meubilair, huisraad, vervoermiddelen, eigenlijk tot alles.
Haar huis was zo vol dat ze haar echtgenoot de deur uit deed wegens plaatsgebrek,  hij moest wijken voor de nieuwste hometrainer.
Het huis werd te klein en de garage ook, alle vertrekken waren gevuld van vloer tot plafond.
Uiteindelijk wilde ze een grotere woning hebben.
Helaas, ze had  geen geld meer.
Haar baan betaalde niet genoeg, leningen stapelden zich op. Banken en winkeliers maanden tot betaling. Zelfs webwinkels hadden genoeg van haar en deleten al haar bestellingen.
Kniezend zat ze in haar te kleine huis, ingeklemd tussen tafels, stoelen, radio’s, fietsen, kledingrekken en eindeloos veel meer. Ze staarde naar haar overvolle tuintje waarin veel meer bloemen en planten stonden dan er plaats was.
Ze bedacht dat ze in ieder geval heel veel schulden had.
Zo graaide ze door het leven.