Kwestie

In mijn allereerste weblog schreef ik makkelijk. Naïef, onnozel soms.
Onbekommerd gaf ik mijn mening op wat me de meest geschikte plek leek: mijn eigen Bertjens.
Dat viel tegen.
Bij een paar onderwerpen kreeg ik zoveel verontwaardigde antwoorden dat ik verontwaardigd was over de verontwaardiging.
Blijkbaar stelde ik mijn ideeën te hard. Tegendraads.
Ik schrok er van en hield me in het vervolg rustiger.
En nu?
Van de gemiddelde mening trek ik me niets meer aan.
De vraag is over welk onderwerp ik me druk moet maken.
Er zijn er zovéél, ver van je bed en dicht bij huis.
Het is moeilijk kiezen en daarom houd ik het bij een eenvoudige:
zal ik een witte of een rode wijn nemen?

Advertenties

Een of geen mening


Vluchtelingen. Migranten. Opvang. Scheiding van moslem, -extremisten en christenen.

Rookverbod op eigen grond.

Vd Laan stopt misschien met burgemeesterschap.

Poetin en Obama verschillen van mening over Assad, Syrië.

Eigen bijdrage ziekenfonds omhoog.

En….

Egoïstisch misschien maar ik hoop niet wakker te liggen van genoemde situaties  al besef ik de ellende en probeer ik de redenen van de opvarenden te begrijpen.
Je moet wel,  voelt je verplicht.
Als kind werden we al sufgekletst over het IJzeren Gordijn en die zgn vreselijke Chroetsjev waardoor we juist extra nieuwsgierig werden naar de Russen en dan moesten we ook nog luisteren naar meester GeeBeeJee Hilterman. Na het zondagse warm-eten nota bene, wat juist een genoeglijk moment van uitbuiken zou moeten zijn.
Hielp het je een mening te vormen?

Het is lastig om je een oordeel aan te meten ondanks kennis van vroeger. Verschillende kranten helpen niet, ze brengen je hoogstens in verwarring.
Over ‘kleine’ binnenlandse politiek is het eveneens moeilijk; je ziet niets in links (niet reëel), of rechts (te makkelijk), en het midden komt gevaarlijk dicht in de buurt van confessionelen, sowieso een bedenkelijke keuze.

Wat nu?
Geen mening dan maar? Beschamend maar wel makkelijk.