Melancholie

“Melancholie of weemoed is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen.”
https://nl.wikipedia.org/wiki/Melancholie
Een serieuze omschrijving.
Heimwee naar dingen die je niet benoemen kan. Zo vertaal ik het, zo voel ik het.
Het is een ongrijpbaar verlangen naar vaagheden, soms iets moois.  Droefheid om wat je denkt te hebben gemist.
Verre muziekklanken, heiige zomeravonden, Parijse musettes, sneeuw, zijn een paar voorbeelden. Het kan ook gaan om prozaïscher onderwerpen als sporten, bergbeklimmen, noem maar op.
Meestal een vermoeiend terugdenken aan nooit-beleefd geluk.
Melancholie, het klinkt romantisch,  in werkelijkheid is het een ongemakkelijke eigenschap die je beter zo snel mogelijk kunt kwijtraken. Het raakt aan verlies van een dierbare, ook dat kan een onvervulbaar heimwee opleveren waar je uit moet zien te komen .
Het is niet zomaar het trekje van een dromerig kind, je kunt er niets aan doen, het overvalt je.
Een weblog is in dat geval een nuttig instrument: je kunt er over bloggen.
Een onderwerp bij de hand en meteen een logje gevuld.
Soms is een  ongemak handig.

Advertenties

Maan


 Van de maan is momenteel 75% zichtbaar.
We kunnen  vannacht dus niet helemáál romantisch zijn, voor driekwart maar. Of maanziek. Of weerwolf. Maandansen en maanzwijmelen is ook mogelijk maar de hoeveelheid hiervan valt lastig te meten.
Persoonlijk houd ik het op 100% slapen. Het maakt me niets uit;  een volle, lege of driekwartsmaan houdt me niet wakker en waarom zou hij ook?  Hij laat er geen straaltje minder om  mocht ik liggen draaien.
Maar ik moet toegeven dat ik stiekempies wel ’n beetje gecharmeerd ben van de maan. De herinnering aan een kermisavond toen vrijer en ik nog nèt niet de berm in fietsten dankzij maan’s extra licht is me dierbaar,  evenals de keer dat de boot waarop we zaten de juiste aanlegsteiger wist te vinden door middel van de heldere nacht. Spannend was dat. Een vorm van romantiek. Of van onbezonnenheid maar is dat niet juist superromantisch?
Melancholie.
Dat krijg je nou met die maangedachten