De man die kletskoek verkocht.


Hij had een klein kraampje dat onopgemerkt zou blijven als hij niet het hardste schreeuwde.
-De beste kletskoeken, dames en heren, komt dat zien, kom ze proeven, klètskoekèèè… schalde zijn stem over de hoofden. -Maar één eurootje vandaag.
(Het was elke dag vandaag)
-De kletste koeken mevrouwtje, wendde hij zicht tot een aarzelende dame. -Mooie teksten, zoekt U maar, wat vindt U van deze?
Hardop las ze op een spritsje ‘Lx.Mx.♥’
-Nee, dat niet en ook niet ‘trpl A’.  Heeft U niet iets politieks?
-Uiteraard, hier is ‘Mark frvr’ of voelt U meer voor ‘Klvr nvr’?
Een man las mee en protesteerde. – Onzin. Geef mij maar de natuur.
Aalglad draaide de verkoper zich naar een bak met witte koeken waarin ‘mlk’ gestanst was. – Meneer? Of deze?  Hij toverde bruine exemplaren te voorschijn met de letters ‘chcmlk’.
-Hm,’ mopperde een klant, -zo saai, ik mis de erotiek.
Direct kreeg hij een doos onder zijn neus met roze koeken waarop zwoele teksten als ‘krnn’  ‘hg’  ‘jahhh….’ en zelfs een met ‘hnkrnd ld’.
Een bejaarde mannetje veerde op. -Erotiek??
Gegrinnik rondom.
Een stukje bezijden de kraam stond een andere man.
Hij keek verstoord naar het opgewekte publiek.
-Jullie gaan allemaal naar de hel, orakelde hij gallig.
De verkoper zocht een seconde, greep toen een saai biskwietje zonder tekst.
-Koekje van eigen deeg, meneer?
==

Verliefde buurman 6

‘Frànk? Ga weg…’
‘Ja. En Len, een vreemd mens, leg ik straks uit. Tot zo.’

‘Hoi mam, dag mamma, weet je wel mam, kijk eens mam….’ Het gebabbel leidde me af; knuffelend en luisterend loodste ik de meisjes achterin en reed naar huis.
Toch keek ik in de spiegel. Niemand die me volgde, we kwamen veilig thuis; ik zuchtte van opluchting. Meteen stoorde ik me aan mijn overdreven gedachten.
Volgde? Op de achteruitkijkspiegel letten? Eén irritante buurman en een raar wijf, het maakte me bezorgd maar moest ik om die reden politiegedrag vertonen? In het gesprek met Willem zou ik er een grap over maken, rechercheur Martje in de bocht.

We hadden het een paar uur gezellig. We aten samen, ze kletsten zonder pauzes en ik hoorde het laatste schoolnieuws, hun lieve en onhebbelijke eigenschapjes. Je zou niet geloven dat er narigheden waren. In feite raakte Frank en Len zover op de achtergrond van mijn denken dat ik opgewekt Willem belde en vroeg of hij tijd had voor een gesprek en misschien wilde Olga erbij zijn? Wie weet had ze als buitenstaander een andere kijk op de dingen.
‘We willen natuurlijk komen maar wat is er aan de hand? Iets met de kinerern?’
‘Frank.’
‘Frànk? Ga weg…’
‘Ja. En Len, een vreemd mens, leg ik straks uit. Tot zo.’
Terwijl ik koffie klaar zette vervaagde het probleem nog meer; waarom me kwaad maken om Frank, hij snapte nu dat ik hem de baas was; waarschijnlijk zouden we er om lachen.
Prrrr, whatsapp. Ik opende en las: –Heb je mannetje al gebeld? ☻-
Neeee, idioot mens, ze was toch klaar met me?  -Enfin, ik heb mijn best gedaan-  En dan die zwarte smiley. Wat een kreng. Ik brieste.
We zouden niet lachen, vreesde ik, opspringend bij het horen van Willems auto.

© Bertie
Wordt vervolgd