Later als ik groot ben…

…hoef ik nooit meer school, niet naar pa en moe te luisteren, kan ik eten wat ik lekker vind en ga ik werken en rijk worden en neem ik een man en 1 kind en gaan we op vakantie met de auto en alle dagen naar zee en hoef ik nooit meer boodschappen te doen en we kopen een heel groot huis en een horloge en krijg ik krullen en dikke benen en een extra luie stoel…
…waar ik nu in zit met een bord eten wat ik lekker vind.
Met de krullen kwam het ook goed.
==

 

Advertenties

Mooi weer

Om van de zon te profiteren nam ik vandaag een Internetpauze.
Vanmorgen had ik al vroeg een luie stoel klaargezet. Boek, koffie, voorpret.
Toen viel me de rommel op van het vorige tuinwerk. Dat ging naar de schuur waar ik struikelde over dozen oud papier.
Dozen opnieuw gevuld en gestapeld, niet nauwkeurig genoeg: de toren van verfblikken donderde om. Er kwamen allerlei voorwerpen mee, een kwastenpot, blokwitters, behanglijm, kit, afplakband enzovoorts.
Terugzetten, vloer aanvegen.
Goed begin Bertus. Dacht ik.
Het was niet erg, de zon was nog ver weg. En omdat ik toch bezig was kon ik netzogoed de tuinhoek schoonmaken.
Verplaatsen, bezemen, afstoffen, ragen, spuiten en uiteindelijk was het klaar en stonden tafel en stoelen te drogen in de zon die rond het middaguur tevoorschijn kwam.
Ik had mijn rust verdiend, vond ik.
Hangend en lezend op de luie stoel voelde ik de zalige warmte, achterover leunend deed ik de ogen dicht, heel even maar. Vriendin zou bellen ….
….en deed dat inderdaad.
-Waar ben je mee bezig, ik bel en bel. Kom je nog theedrinken?
Ik gaapte
-Sorry, ik had het zo druk dat ik je niet hoorde. Is niet zo erg toch?
Ze lachte.
-Nee, het is pas half vijf. Ik kom wel naar jou, kun jij intussen wakker worden.

Terug van logeerpartij

Hartelijke ontvangst, aangenaam verblijf met lekker eten, drinken, fijn bed, goede gesprekken, wandelroutes, lees- en oplaadwerk aanwezig, kortom, ik voelde me welkom.
En toch.
Weerom komen is minstens zo aangenaam.
Ik loop de kamer en keuken door, neus in slaapkamers en schuur, neem een kijkje in de garage en overzie het winterdorre achtertuintje waarin een paar dooie sprieten waaien. Er zijn groene puntjes zichtbaar, sneeuwklokjes?
Een eigenzinnige kat zit op de schutting, hautain negeert hij mijn geroep. De buurhond keft en ik doe kssst.
In de keuken maak ik een kop nesccafé.
Strek me dan in de luie stoel met kranten, dampende mok, puzzels, boek, pen, tablet, soezerige ogen die herhaaldelijk dichtvallen.
Ik ben weer thuis.

Vakantiefoto’s die het bewaren waard zijn

Een van de zaligste vakanties, ongeveer 7 jaar geleden. Aan de kust. Strand vlakbij en duinen, het geluid van de zee in je oren.
Wandelingen naar het Zwin. Breskens en Middelburg bezoeken. Rammekensroute fietsen. Vlissingse kade.
Hoogtepunten waren luie stoel, emmer en warme sokken.

(Foto is onscherp, nog gemaakt met ouderwetse camera)

 

Vuurwantsen? Don’twantsen!

En weer (of nog steeds) zitten er vuurwantsen in de grond. Tussen de planten en het grind, in het zand. Ze doen geen kwaad maar ik kijk er van op dat er zovéél zijn.
De eerste keer dat ik ze opmerkte dacht ik een groep oranje knopjes te zien, zo klein waren ze nog. Ze bewogen. Hoe langer ik keek, hoe meer ik er zag, ook grotere exemplaren. Ze lijken op afwijkende lieveheersbeestjes en hebben een grappige tekening  met clownsogen.
Na de eerste schrik heb ik rondgevraagd en gegoogled, veel kwaad kon ik niet ontdekken.
Maar nu ik er een paar over de buitenmuur zag wandelen begin ik het akelig te vinden, nu komen ze misschien binnen. Insecten deinzen nergens voor terug, de kleinste kiertjes onder deuren en ramen proberen ze uit en dan?
Dan stap ik op een kwade dag nietsvermoedend in een schoen vol friemels en nemen ze de luie stoel in beslag.
Dat leuke uiterlijk heeft opeens een heel andere lading.
Gewekt te worden door een colonne gemaskerde beesten op je hoofdkussen, daar is niks leuks an.

Dubbelglas

Bij de foto’s zat er een waarop ik twee brillen draag, een voor een film en een leesbril.Erg handig wanneer je tv kijkt en leest tegelijk, je moet alleen even leren hoe je ze het beste op kunt zetten.

Echtgenoot maakte er foto’s van en liet ze graag zien aan iedereen die op visite kwam zodat ik ze al gauw verdonkeremaande. Ik geneerde me rot.
Intussen denk ik er makkelijker over, vind het achteraf juist grappig.
Ik zocht in  albums en dozen om ze te laten zien aan een paar mensen.
Nergens meer te vinden.
Daarom heb ik een selfie gemaakt met opnieuw twee brillen,  die draag ik nog steeds, ’s avonds,  in de luie stoel.
Alleen de belichting was niet  goed.