voetbal

Het is weer zo ver…

Plotseling is het oranje
van raam tot deur, er hangt zelfs franje
rond de stam van de kastanje.
voetbalmales-2322817__340
Maar goudgeel kleurt mijn glas champagne
dat ik drink bij de lasagne.

Wat kan mij dat EK schelen
nog liever ga’k met poppen spelen
een ontoepasselijk liedje kwelen
een flauwe mop naar Boertje mailen.
Voetbal? Echt, dat kan ik niet velen.
=
muziek

Laat

Goedenacht bloggers
De avond is alweer voorbij
wat ik nog zou willen schrijven
blijft maar even bovendrijven.
In mijn hoofd is’t nu laagtij.
Gute Nacht Freunde

Michel Boerman op 21 april 2016 11:55:
‘Gute Nacht Freunde is misschien wel de bekendste tune in de geschiedenis van de Nederlandse radio. Al sinds het begin van NOS Met het Oog op Morgen in 1976 klinkt de stem van Reinhard Mey aan het begin en einde van elke uitzending.
Reinhard Mey schreef Gute Nacht Freunde in de late jaren 60, over een van de vele avonden waarop hij met vooral muzikale vrienden de wereld besprak. Het afscheid nemen aan het einde van zo’n avond viel hem altijd zwaar.
=
vroeger?

Oud geluk-nog ouder geluk→→→Adam+Eva begonnen er mee.

Van de week hoorde ik dit liedje.
Toen was geluk heel gewoon
En weer werd ik bevangen door een negatief gevoel.
Het zelfde heb ik met vergelijkbare nummers als Het Dorp
Waarom? Ik weet het niet maar ik vermoed dat het de vroeger-verheerlijking is die me tegenstaat.
Begrijp me niet verkeerd, we hadden het goed, beginjaren vijftig
De zaterdagavond leek enigszins op die van het liedje, eerst in de grote teil, er was iets lekkers bij de koffie, broer luisterde naar ‘Sprong in het Heelal’ en ik mocht meeluisteren al was ik jonger, terwijl de groten andere dingen deden, er werd gelachen. (Toen nog) zonder borrels. Het was knus.
Waarom dan die hekel? Misschien het kneuterige woordje ‘knus’?
Het stoort me ook als de tijd erna afgekraakt wordt.
Alsof we later allemaal plastic rozen hadden, onze kinderen nooit gelukkig waren, ze alleen maar in modderplassen zouden moeten zwemmen, op doorgegeven fietsen rijden.
En wat zeggen die weemoedigen als hùn vader opschept over zìjn jeugd?
‘Ja hoor, daar gaan we weer…’
‘Dat was vroeger…’
‘Je leeft in het verleden, opa…’
en…
Dat is het! Nu snap ik het.
Het moeten sprookjes zijn die doorgegeven worden zolang er mensen zijn.
En er zijn mensen die er in willen geloven en het op hùn beurt doorgeven.
Dat ik het niet eerder begreep.

ps Ik geloof niet in sprookjes.

versje

Versje tussendoor

Vogel en ik

Er landt een merel op een tak
hij kijkt naar mij en fluit –
een kort en simpel liedje.
Hij wacht slechts op het brood
dat ik gewend ben hem te strooien.
Ik haast me niet
hij zit nog wat
zingt af en toe een regel.
vliegt dan op,
beledigd.
Te lang liet ik hem schooien.