Ongeveer beter


Bekomen van de val, napijntjes, Trump, commentaren op en verklaringen  over zijn kiezers, ben ik weer bij de tijd. Nou ja, ongeveer .
Veel spotprenten kwamen langs, de schrijdende gang van Melania viel me op.  Liever had ik Clinton gezien maar als a-politieke leek denk ik dat de VS toch wel doordraaien en wij in hun kielzog ook.

Een paar dagen zonder Internet is goed te doen als je meestentijds op de bank ligt of hangt. Interesse voor medebloggers is er niet, sorry(komt goed), koffie en paracetamol hadden voorrang.
Intussen bleef ik voldoende wakker om dit boek te lezen,  ‘Het vergeten seizoen’ van Peter Delpeut.
Dat was genieten; mooi geschreven met hier en daar uitgebreide gedachtegangen, toch spannend.  In eerste instantie vreesde ik een vroom heiligenverhaal maar het is verre van dat, juist heel werelds.

Over de inhoud zegt de achterflap:↓

Advertenties

Toen je naar de grote school mocht…

..piekerde je er wat af, het was een opluchting te leren lezen en spellen. Begrip kwam later pas.

Is het nu…
elastiek  of   helastiek
kennen  of   kannen
strooien kont  of  strooi je kont
ouwe oer  of  ouwehoer
permanent  of  purmerend, wat waren de krulletjes en wat de plaats?
heien  of  haien
singebel  of  sjingebel
amors bijl   of  amors pijl
en meer van  dat.

Erbij zijn, of niet


In een van de vorige reacties klaagde ik dat je veel mis loopt wanneer je in een klein dorp woont.
De klacht is natuurlijk niet helemaal terecht.
Het is niet alleen het dorp waar je woont. Omgeving, religie, afkomst, gezin, schoolsoort, het speelt allemaal mee, vooral in de beleving  van een jong mens.
Het is een beschermend minimaatschappijtje dat weliswaar (te) hecht kan zijn maar de wereld daarbuiten nooit volledig afsluit. Daarvoor is ons land letterlijk te klein nog afgezien van de overvloedige informatie die voorhanden is.
Het meest veelzeggend is de eigen inbreng. Aard en aanleg.
Als iemand het leven over zich heen laat komen, om welke reden dan ook, gebeurt er inderdaad niets.
Lezen over interessante geschiedenis, manifestaties, theater, mode, kunst, noem maar op, is een prettig tijdverdrijf and that’s it.  Men kan er hoogstens mooie gesprekken over voeren.
Maar die buitenwereld mee-beleven, al is het maar via een ingezonden  commentaar of het vormen van een gespreksgroepje, dat moet uit iemand zelf komen.
Je kunt je dorpje niet overal de schuld van geven.

Altijd lezend


Het is waar; vanaf de eerste letter die ik herkende las ik; etiket van een jampot op de ontbijttafel, verpakking van ontbijtkoek, (volgens mij doen veel kinderen dit)  advertenties,  het blad Engelbewaarder van grote zussen, kapitein Rob van grote broer, enzovoorts. De Volkskrant was te groot maar als het rustig in huis was legde ik hem op de grond en kon, over de bladen kruipend, het hele blad lezen.

Er was een intermezzo; gezin, kinderen en echtgenoot hadden voorrang op de bibliotheek. Eerlijk gezegd was ik hier niet altijd enthousiast over maar de tijd overwint -bijna- alles en de laatste anderhalf jaar lees ik weer. Zo goed als constant.
Kranten, boeken, verhalen,  weblogs, recepten, zelfs in winkels en supermarkten loop ik rond met de ogen gericht op inhoudsinformaties (ook als ik niets koop) en kijk verdwaasd op bij een groet. Eh, wie….?

Een extra leesgen, dat gaf mijn moeder me mee.
Een zalige erfenis die ik iedereen gun.
Wie leest hoeft zich nooit te vervelen.