Geen categorie

Het verhaal dat te kort was

Er was eens een kort verhaal, zo kort dat de lezers misprijzend het hoofd schudden .
– Wat is nou één zin, zeiden ze, maak er nog een paar .
Het verhaal deed het, bij ieders kritiek kwam er meer bij en meer.
En zo leverde alleman een idee.
Tot het genoeg was.
Toen was het een lang verhaal.
De lezers schudden wederom het hoofd, nu van bewondering.
De een voor de ander vertelde hoe mooi het verhaal was, hoe knap de karakters waren neergezet en weet je, zeiden ze, het is zo levensecht, of ik mijn eigen gedachten lees.
==

boek

Joe Speedboot


Voor de vierde of vijfde keer ben ik begonnen aan Joe Speedboot van Tommy Wieringa en ben van plan het nu helemaal uit te lezen.
Het gaat me moeite kosten maar het moet, misschien zie ik na tien jaar eindelijk het licht. Tot nog toe twijfel ik daar aan. Bijna op de helft zijnde is me opnieuw hetzelfde gevoel bekropen als bij het lezen van zijn columns in De Gelderlander (die ik las tot begin dit jaar): hij boeit me niet.
De personages op zich herken ik, stuk voor stuk zijn ze levensecht. Toch komen ze als geheel niet goed over, op de een of andere manier passen ze niet; behalve hoofdpersoon Fransje  komen ze niet uit de verf. Blijkbaar zie ik iets over het hoofd.
Een lange recensie is hier niet aan de orde,  ik ben geen literaire deskundige.
Tommy Wieringa is een goed auteur maar hij ligt me niet. Daar houd ik het op