‘Het is de maand van het lezen’…

…lonkt krantenuitgeverij  De_Persgroep
Met deze slogan willen ze een abonnement op een van hun bladen verkopen.
Aan mij is het niet besteed,
ik heb al   Een-Leven-Van-Lezen
en hoop het in een volgend leven ook te krijgen.
En daarna en daarna en daarna…


==

Natuur. Bestaansrecht. En herten dan?

Wat is de zin van het het leven? Ik weet het niet.
Bekijk de natuur en er lijkt maar één reden te zijn: bestaan. Al was het maar om als voedsel te dienen voor een medenatuurwezen. Zelf vind ik dat twijfelachtig, er zijn andere dieren geweest die uitstierven en de natuur draaide gewoon door, ze liet simpelweg nieuwe, aangepaste soorten aantreden dan wel muteren. Misschien moest het nog ’n beetje geleerd worden.
Enfin, er was een begin en het einde is nog niet in zicht.

Al met al lijkt de natuur voor een leek op een tamelijk ondoordachte structuur van ogenschijnlijk logische verbanden die juist een ordening lijken te ontberen.
Deskundige biologen weten beter, helaas weten die weer te weinig van de mensheid in een dichtbevolkt land en kennelijk is ook de voortplanting een vergeten thema, ze creëerden er op los tot ze een imitatienatuurtje hadden en nu met  een enorme roedel herten opgescheept zitten.
Die hebben géén bestaansrecht meer.
Men kan ze laten leven tot ze met honderden zijn en verhongeren, ik weet niet wat erger is.
Misschien moeten we leren denken als Trump: alle narigheid is nep en wapenbezit is een grondrecht, ieder schiet een paar herten en de natuur is hersteld.

Drie versjes (herzien)

Het leven is geen lolletje
zo sprak een ijskoud snolletje
geen passanten
geen contanten
zelfs geen warrem wolletje
=
Het leven is geen lolletje
zo sprak het bonte knolletje
mijn pa is zwart
mijn moe ‘n kwart
en ik? Een spermadolletje
=
Het leven is geen lolletje
zo sprak het parasolletje
de zon is hot
brandt me kapot
de gaten in mijn bolletje
=

 

Kunstmaan Gaia ontdekt sterren in Melkweg

Tja. Saai wordt het wel, voor een leek.
Nieuwsgierig naar de ruimte was ik altijd al maar bij  een bericht als dit word ik moedeloos.

De vraag dringt zich op waar die kennis toe leidt; wat is de volgende stap, een nieuwe groep sterren ontdekken en benoemen? En daarna? De ontdekking van nog meer? Door- en doorgaan met zoeken in de hoop een buitenaardse ‘mens’ te vinden? Waar verbergen ze zich trouwens, de gluiperds; op  3rd rock from the sun? Welke zon? Het lijkt zoeken in het wilde weg en misschien is dat ook zo.
De ruimte is onmetelijk en onmeetbaar, we kunnen duizend eeuwen reizen en speuren met als resultaat het vinden van almaar nieuwe lichtpunten. Tot we ruimte☻ tekort komen om ze in kaart te brengen maar nog steeds geen teken van beweging waarnemen.
Want dat ergens in het heelal leven -of een equivalent ervan- bestaat,  geloof ik wel; alleen gaat het zoeken ernaar op deze manier erg lang duren
Als leek denk je onwillekeurig aan boeken van iemand als  de oude Asimov   en andere knappe schrijvers.

Die wisten er tenminste nog een verhaal bij te fantaseren.