Vanavond, buiten


De wereld is verstild.
Vogel noch kat laat zich zien, bomen waaien onzichtbaar met geluidloze bladeren.
Schemer gaat over in duister waarin ik poëtische woorden uitprobeer om deze zomeravond te vangen maar ze blijven haken bij gebrek aan dichterlijk gevoel.
Ahum.  Gegeneerd kijk ik rond of iemand deze gedachten hoorde.
Er is niemand.
Niemand?
Toch wel, een kleine zonnebloem kijkt op, verbaasd staart ze naar de lens:  De zon?  Zo laat nog?
Advertenties

Het oog van de camera


Is het de lens die de dingen scherper ziet dan een mensenoog?

Zo vaak valt het me op, het verschil tussen mijn blik en die van de camera. Dat verschil valt niet te ontkennen, je ziet het bij het bekijken van foto’s waarop veel meer te zien is dan je voor ogen had tijdens het fotograferen.

Het is ontmoedigend. Denk je een mooie selfie te maken, blijkt het er een waar je ongenadig op je rimpels wordt afgerekend.

Een getalenteerd fotograaf heeft waarschijnlijk die scherpe blik waardoor hij/zij de betere foto’s maakt die hem/haar tot een kunstenaar bestempelt.

Als liefhebberende rommel je maar wat aan en verwijder je de resultaten.
Want ijdelheid blijft.