Hoe alles vervliegt. Impressie.

Emoties gaan luwen
vriendschap vervlakt
gemis en begeerte verzachten in weemoedig sentiment.
Berustend in tegenspoed
wordt voorspoed nauwelijks omarmd…

Lang geleden leerden we een vrouw kennen die ver in de negentig was.
Ze had iets achteloos’ over zich, alsof het leven haar weinig interesseerde.
Het was geen dementie, geen levensmoeheid.
Later zag ik hetzelfde -in mindere mate- bij enkele andere hoogbejaarden.
Het intrigeerde me. Het leek me een natuurlijk verloop, terug naar een blanco gevoelswereld om dan, wanneer heftige emoties verwerkt zijn, in alle rust te overlijden.
Misschien is dat de gewone weg en slijt niet alleen het lichaam, ook de geest.
Ik weet het niet.
Maar nieuwsgierig ben ik wel.
Naar hoe we zelf zullen zijn mochten we die leeftijd halen.

Advertenties

Een vlieg in de winter

Er zat een vlieg in de slaapkamer. Zo een die je meestal in de zomer ziet, diepzwart met een fluwelig rompje en minipootjes.

Vanmorgen werd ik wakker en knipte de lamp aan. Toen zag ik hem, op het nachtkastje. Ik keek naar hem. We knipperden niet, bleven doodstil wachten tot de ander begon. Het duurde lang, tè lang.
‘Ga weg,’ zei ik, ‘ga naar je moeder’ want hij was klein voor zijn leeftijd.Misschien gekrompen tijdens het verdwalen.
Hij bleef zitten.
Ik zette het raam open en wapperde om hem weg te sturen.
Hij ging niet.
Toen nam ik een tissue om hem voorzichtig op te pakken en uit te laten.
Hij was dood. Ja, zo kan ik het ook zonder te knipperen.

Leeftijdsdiscriminatie


Daar spraken we over.
Heel vervelend voor degenen die er het slachtoffer van zijn, wijlen echtgenoot maakte het herhaaldelijk mee bij sollicitaties en ergerde zich groen en geel.
Logisch, als cv-monteur oude stempel kon hij menig jonggeleerde uit de brand helpen al wisten ze nog zoveel van de nieuwste ketel-printplaatjes. Naar mijn idee zouden senior+junior een ideaal koppel zijn, ze vullen elkaar aan.
Ook op ander gebied speelt leeftijd een rol, getuige dit voorvalletje vorig jaar. Niet belangrijk, toch storend.

Mijn tv-bril moest aangepast en ik maakte een afspraak bij de winkel waar ik hem gekocht had. Daar werd ik vriendelijk ontvangen, wat heet, bijna hartelijk op het flirterige af; ‘mevrouwtje’ werd bij de arm genomen en mocht plaatsnemen in een aangeschoven stoel en ‘vertel het eens..’ Hij hijgde nog nèt niet.
Ik legde uit van de afspraak; hij zocht mijn naam op in de computer, las de gegevens hardop voor.
Mevr. BS, adres, geboren 1946 en bij dat laatste was daar de verandering. Subtiel maar duidelijk: van charmant naar beleefd.

Stel je een sollicitant voor die een niet onaardige indruk maakt; en dan komt de leeftijd ter sprake… ‘helaas  U past net in ons team’ of dergelijke. De tegenvaller zal hard aankomen..
Of de senior op vrijersvoeten;  date met een vlotte dame, blijkt ze tegen de honderd te lopen.
Ook bij kinderen kan dit voorkomen. Onze oudste was vroeg op lengte en werd gevraagd voor een partijtje voetbal door een paar oudere jongens. Het spel verliep prima en ze praatten nog wat. Toen moest hij zijn leeftijd vertellen.  Het scheelde een jaar of drie maar je begrijpt dat het afgelopen was.   Ze slenterden weg en zoon keek sip.
Dit deed me denken aan een verhaal van Annie M.G. wier zoontje iets vergelijkbaars meemaakte.

Hoe dan ook, discriminatie is een gemeen verschijnsel. Dit stukje gaat alleen maar over leeftijd, je kunt bedenken hoe erg het is als het over huidskleur en/of nationaliteit gaat.
Maar het is onuitroeibaar.