Gemak dient de mens.

kappericon-2073970__340Van de week was de kapster hier.
Vanmiddag naar de pedicure.
Volgende week komt een kennis om de belastingopgave in te vullen.
Ook zoek ik iemand om een paar plankjes te timmeren in een hoek  waar ik zelf niet bij kan.
Die dingen.
Tot voor enige jaren terug beschouwde ik dit soort hulp als extraatjes,  nu is het grotendeels noodzaak en dringt langzamerhand de leeftijd tot me door.
Maar ik profiteer ervan, het voelt prettig dat dit kan zonder zorgen.

Mijn ouders waren en bleven zuinig tot hun sterfdag, ze zouden het liefst zelf ten hemel varen om de kosten van een kist uit te sparen.
Voor vermoeide  (eelt-)voeten knoeiden ze met teiltjes en sodawater,  ze kozen de goedkoopste kapper of lieten het haar zo lang mogelijk groeien.
Dat zijn weer andere dingen.
Want er moest gespaard worden.Ze vonden medebejaarden die hun voeten lieten doen maar spilziek, alleen voor vakanties waren ze royaler.

Daaraan terugdenkend vind ik het wel zielig dat ze zo dachten, dat beetje luxe had ik ze gegund maar ja…
Genoeglijk wiebel ik met mijn tenen in pedicure’s masserende handen.
Dan maar wat minder sparen.
===

Zoveel keren dat het echte leven begon

Grote School.
Brugklas.
Eerste baan.
Trouwen.
Eerste kind.
Huis kopen.
Pensioenvrijheid
klavervierklee-587479__340
Je groeide mee met je leeftijd, hernieuwde je dromen en bleef maar geloven in aanstormend geluk wat je nog beleefde ook al was het maar van korte duur.
Nu heb ik er nog één en dat is de belangrijkste:  dat nare en pijnlijke ziekten ons  bespaard blijven.
Ik kan me voorstellen dat mensen hier voor bidden.
====

Hoe alles vervliegt. Impressie.

Emoties gaan luwen
vriendschap vervlakt
gemis en begeerte verzachten in weemoedig sentiment.
Berustend in tegenspoed
wordt voorspoed nauwelijks omarmd…

Lang geleden leerden we een vrouw kennen die ver in de negentig was.
Ze had iets achteloos’ over zich, alsof het leven haar weinig interesseerde.
Het was geen dementie, geen levensmoeheid.
Later zag ik hetzelfde -in mindere mate- bij enkele andere hoogbejaarden.
Het intrigeerde me. Het leek me een natuurlijk verloop, terug naar een blanco gevoelswereld om dan, wanneer heftige emoties verwerkt zijn, in alle rust te overlijden.
Misschien is dat de gewone weg en slijt niet alleen het lichaam, ook de geest.
Ik weet het niet.
Maar nieuwsgierig ben ik wel.
Naar hoe we zelf zullen zijn mochten we die leeftijd halen.

Een vlieg in de winter

Er zat een vlieg in de slaapkamer. Zo een die je meestal in de zomer ziet, diepzwart met een fluwelig rompje en minipootjes.

Vanmorgen werd ik wakker en knipte de lamp aan. Toen zag ik hem, op het nachtkastje. Ik keek naar hem. We knipperden niet, bleven doodstil wachten tot de ander begon. Het duurde lang, tè lang.
‘Ga weg,’ zei ik, ‘ga naar je moeder’ want hij was klein voor zijn leeftijd.Misschien gekrompen tijdens het verdwalen.
Hij bleef zitten.
Ik zette het raam open en wapperde om hem weg te sturen.
Hij ging niet.
Toen nam ik een tissue om hem voorzichtig op te pakken en uit te laten.
Hij was dood. Ja, zo kan ik het ook zonder te knipperen.

Leeftijdsdiscriminatie


Daar spraken we over.
Heel vervelend voor degenen die er het slachtoffer van zijn, wijlen echtgenoot maakte het herhaaldelijk mee bij sollicitaties en ergerde zich groen en geel.
Logisch, als cv-monteur oude stempel kon hij menig jonggeleerde uit de brand helpen al wisten ze nog zoveel van de nieuwste ketel-printplaatjes. Naar mijn idee zouden senior+junior een ideaal koppel zijn, ze vullen elkaar aan.
Ook op ander gebied speelt leeftijd een rol, getuige dit voorvalletje vorig jaar. Niet belangrijk, toch storend.

Mijn tv-bril moest aangepast en ik maakte een afspraak bij de winkel waar ik hem gekocht had. Daar werd ik vriendelijk ontvangen, wat heet, bijna hartelijk op het flirterige af; ‘mevrouwtje’ werd bij de arm genomen en mocht plaatsnemen in een aangeschoven stoel en ‘vertel het eens..’ Hij hijgde nog nèt niet.
Ik legde uit van de afspraak; hij zocht mijn naam op in de computer, las de gegevens hardop voor.
Mevr. BS, adres, geboren 1946 en bij dat laatste was daar de verandering. Subtiel maar duidelijk: van charmant naar beleefd.

Stel je een sollicitant voor die een niet onaardige indruk maakt; en dan komt de leeftijd ter sprake… ‘helaas  U past net in ons team’ of dergelijke. De tegenvaller zal hard aankomen..
Of de senior op vrijersvoeten;  date met een vlotte dame, blijkt ze tegen de honderd te lopen.
Ook bij kinderen kan dit voorkomen. Onze oudste was vroeg op lengte en werd gevraagd voor een partijtje voetbal door een paar oudere jongens. Het spel verliep prima en ze praatten nog wat. Toen moest hij zijn leeftijd vertellen.  Het scheelde een jaar of drie maar je begrijpt dat het afgelopen was.   Ze slenterden weg en zoon keek sip.
Dit deed me denken aan een verhaal van Annie M.G. wier zoontje iets vergelijkbaars meemaakte.

Hoe dan ook, discriminatie is een gemeen verschijnsel. Dit stukje gaat alleen maar over leeftijd, je kunt bedenken hoe erg het is als het over huidskleur en/of nationaliteit gaat.
Maar het is onuitroeibaar.