Cool? Nee, gewoon koud.

Goedenavond.
Hier schrijft een ijzig mens.
Verstijfde vingers gaan moeizaam over het toetsenbord.
Ik geef toe, het is eigen schuld.
Teleurgesteld door de hitte die nog steeds in huis hing en het magere regenbuitje stelde ik me verkoeling voor.
Ik dacht heel diep om een beeld op te roepen van een herfstochtend met vochtige mist, blote voeten in nat gras, en geloof het of niet: het hielp. Ik voelde dat koele gazon, zag die mist. Een weldaad.
Had ik het daar maar bij gelaten
Hebberig ging ik door en te ver, verzon sneeuw in Alaska, poolwind, doordringende vorst. IJsberen filterde ik eruit (ik ben niet gek), de sneeuw hield ik nog even vast.
Het werd te echt, te koud, te bibberig, ik wilde terug naar het natte gras.
En dat lukte niet meer.
Toen zat ik gevangen in mijn zelf opgeroepen bedenksels.
Vertwijfeling beving me.
Wanhopig fantaseerde ik de terugkeer van een warme zon. Helaas, mijn verbeelding was onderkoeld en werkte slechts langzaam. Nog steeds.
Ik zal het moeten uitzingen tot ik vanzelf weer op temperatuur kom.
Met stijve stappen loop ik heen en weer om hete koffie te zetten en soep op te warmen.
Het gaat vooruit, de laptop aanzetten is gelukt.
Voor vannacht staan een paar warmwaterkruiken klaar.
Morgen zal het leed geleden zijn.
Hoop ik.

Advertenties

Voorgevoel

Er zijn mensen die er in geloven.

Ze zeggen bij een telefoontje: dat is sterk, ik dacht net aan jou
of: gisteravond hadden we het over tante in Canada en kijk, vanmorgen kreeg ik een brief van haar
of: ik voelde dat iemand naar me keek en jawel hoor, tas gestolen
of: is hij failliet? Ik voelde dat er iets was.
En meer van dit.
Stuk voor stuk voorgevoelens die nuchter te verklaren zijn maar dat heeft men niet voorvoeld.☻
Deze dingen raken aan de praat die je hoort bij vreselijke nieuwtjes in de buurt.
Ik zag meteen dat ze niet deugden – ik wist al lang dat er iets niet klopte – je kon het voelen aankomen – enzovoorts.
Mensen met deze voorkennis zijn te beklagen.
Van te voren alle leed zien, ik geef het je te doen.