Later…

thermometer20220217_135844Wordt het winter of gaat het meevallen?
Ik dub bij de thermostaat, 14, 16, 17 graden voor de nacht?
Een stapje terug, ik zet hem op 12 in plaats van de gebruikelijke 14.
Of het gaat helpen in de algehele klimaatverwachting weet ik (nog) niet.
We wachten af.
Waarschijnlijk zal ik nooit de resultaten zien.
En dat, je mag het gerust egoïstisch noemen, vind ik zo ontzettend jammer.
Het niet meemaken van wat mensen te wachten staat en het nooit daadwerkelijk zien van toekomstige gebeurtenissen, bijna onverteerbaar.
Misschien moet ik er blij mee zijn.
Ook dat zullen we nooit weten.
==

Verlies van dromen

Ballonvaren, dat was een van de dingen die ik had willen doen.
En parachutespringen. Surfen op oceaanrollers en windhozen najagen, autoracen en kastelen bewonen.
Eéns komt het er van, beloofde ik mezelf, samen met echtgenoot. Daar waren we van overtuigd.
Later.
Als de kinderen op zichzelf zijn.
Als we genoeg gespaard hebben of een grote prijs winnen
En na meer alsen, dan vullen we onze toekomstdromen in.
– Toen we eindelijk volwassen waren was er weliswaar een eigen huisje maar mèt een hypotheek en een schoolgaand gezin.

Aan één gedachte hielden we vast:
Later, als het goudschip binnenkomt.
Maar dat kwam ook niet,
=

Flirtles

Het doelwit zogenaamd toevallig aankijken, één oog een beetje dichtknijpen, wenkbrauw lichtjes optrekken.
Weglopen, vluchtig over de schouder loeren.
Nietszeggend rondkijken, ogen even laten rusten op de begeerde persoon, eventueel met beide wenkbrauwen iets omhoog.
Langs hem slenteren met bungelende tas –een verontschuldigend sorry-

Eindeloos was de hoeveelheid maniertjes die klasgenootjes elkaar leerden
En allemaal even spannend.
Sommige jongens deden mee, anderen hadden niets in de gaten.
Meestal had je de lessen niet nodig. Verliefdheid wees zichzelf.
Later denk je: wat waren we kinderachtig.
Nog later denk je: het was eigenlijk best een leuk spel.

Tekening van Pixabay.