Dumpteevee

Vertelde een bewoonster:
‘In het plantsoen voor onze flat werd gewerkt.
Hier en daar kwam papier en ander kleinvuil tevoorschijn, makkelijk te overzien in de lage struikjes. Je  let er niet op.
Tot een van de werkers zich extra diep bukte en weer omhoog kwm met, je gelooft het niet, een televisietoestel.
Een TELEVISIE!
We stonden paf.
Iemand moet dit ’s nachts hebben neergelegd, zorgvuldig de struiken er overheen hebben gedrapeerd en geruisloos zijn weggeslopen.
We hebben niets gehoord….’
Het klonk vermakelijk. Tot:
‘Verderop in de bossen is een logischer dumpplek, hoog gras, greppels, bomen, daar zie je compleet meubilair.  Dat kun je nog begrijpen met die dure stortplaatsen.
Maar hier…

De verbazing snap ik, dit is een rare plek om afval te verbergen. In het zicht van verzorgingstehuis en aanleunflats, tussen klein struikgewas, alle kans dat er ’s nachts iemand wakker is, de pakkans lijkt me groot.
Wat ik niet begrijp is het illegaal dumpen an sich.
Voor drugsafval heb ik geen goed woord over, dat is zware  criminaliteit.
Maar gewone burgers die hun afdankers zomaar in het groen gooien , dat snap ik niet.
Ik weet dat  (in onze omgeving) de stortprijzen zijn verhoogd en tot veel klachten leiden.
Ook weet ik dat het niet goedkoop is bouwafval en huisspullen e.d. aan te bieden maar het is toch geen wekelijkse onkostenpost?
Hoe vaak zal het voorkomen dat je je kamer opknapt?
Een bankstel koopt?
Je garage vernieuwt?
Grote verbouwingsuitgaven doen en voor de stort geen geld over hebben?
Daar kan ik niet bij.
Ik moet iets over het hoofd zien
=

.

Pubers? Pubers!

Vanmiddag las ik het weer, in het zoveelste boek, de zoveelst column, stuk voor stuk herhalingen, over het hopeloze stuk vreten dat als een vod op de bank hangt en moeder als voetveeg gebruikt maar superalert wordt bij games of make up, soms de wereld verbeterend op kosten van ouders, dan wel een paard eisend, eveneens op ouders kosten.

Toegegeven, er schuilt soms waars in over hun onverschilligheid jegens het gezin. En in alles wat daaruit voortvloeit, de lompheid, luiheid, tegenzin, enzovoorts.
Toch zagen we een andere kant, waar ze eerder onzeker dan onverschillig bleken. Waarin duidelijk werd dat ouders niet alleen als geldschieters fungeerden maar ook degenen bij wie ze om raad kwamen.  Gevoelig waren voor sfeer, blijk gaven van menselijkheid.
Zelfs zijn er pubers die ‘normaal’ blijven, met doodgewone deugden en ondeugden. Ze bestaan!  Ondanks opspelende hormonen.
Die misschien een jaartje slabakken maar verder hun school afmaken, hun weerzin niet op hun omgeving afwentelen, gesprekken kunnen voeren, geïnteresseerd zijn. Met vallen en opstaan.
Gezien het slechte imago van pubers zou je ze bijna als extremen beschouwen maar zo buitengewoon zijn ze niet.
Tja, popi-geklaag  doet het natuurlijk veel beter.
In mijn ogen is het pas echt erg wanneer er problemen komen als drugsgebruik, alcoholverslaving, criminaliteit, er ziektes en stoornissen  voor de dag komen.
We kennen ouders die hiermee worstelen
Die klagen met recht!