Aangebrand

Gebakken aardappelen.
Geroosterd brood en tosti’s op de kachelplaat.
Gebakken uien met tomaten.
Vlees, alle soorten.
Stuk voor stuk zo lekker dat we eventuele verbrande korstjes voor lief namen, sterker, we aten ze er met graagte bij.
Over het algemeen kookte mijn moeder heel smakelijk maar in de drukte kon ze het niet altijd voorkomen: te hard gebakken of aangebrand.
Indertijd werd er niets weggegooid, ‘een extra korstje is best lekker’, heette het.
Alleen als het te erg was sneed moeder de zwartigheid er af en zette de rest op tafel.  En dat was pas ècht smerig, veel liever aten we de korsten zelf dan vlees of gekookte aardappelen met dat doordringende rooksmaakje.
Later hoor je dat deze perikelen in veel gezinnen voorkwamen, ook dat kinderen er geen problemen mee hadden en lustig door aten van hun geblakerde hap.

Bij het ouder worden -en moeder het kalmer aan kon doen- verbeterden de kookmanieren, de smaak ging automatisch daarin mee.
Je leerde dat het hoogst ongezond was.
Het is algemeen bekend maar wil iemand het nog eens lezen: zwart-aangebrand-voedsel-is-ongezond

Nu vraag ik me wel eens af of het geen gevolgen heeft, of er ergens in ons lijf niet een giftig stofje zit te wachten om los te gaan. Zich misschien al verdeeld heeft in enkele organen. Bij elk pijntje…. enfin.
Dan houd ik me de leeftijden voor van (groot-)ouders, ooms en tantes  die veelal redelijk oud geworden zijn.
Dat idee smaakt beter.
==

Advertenties