Eerste Kerstverhaal van dit jaar.

Een groepje vreetzame dieren verzamelt zich.
Enkele konijnen. Een haas. Drie kippen en een koe.
En de hond op de uitkijk.
De kalkoen meldt zich.
Hij kijkt rond en ontdekt een kist met lammetjes en biggetjes.
‘Een tragedie, zo jong al geroosterd te worden….’ maar stopt als de kleintjes beginnen te huilen.’Sorry, sorry,’ stamelt hij.
De koe stapt naar voren.
‘Ik heb een gruwelijk plan. We gaan een kind vangen, slachten en bakken. Wat vind je ervan?’  ‘En van de vingers en tenen trekken we botjessoep’ gniffelt de hond.
Stilte.
‘Dit is te hard, vrouw koe, een kind is onschuldig.’
‘Wij ook,’ klinkt het vanuit de kisten.
De koe denkt diep na. Ze neurt nog dieper en roept ‘Eureka! Ze zullen er niets van voelen.’

slachtslaughter-2666437__340Een week voor kerstavond zien inwoners uit de omgeving hoge vlammen achter het dorp oprijzen.Nieuwsgierig gaan ze kijken.
Maar dan…
Mensen vallen flauw. Politie wordt opgeroepen, een paar agenten worden groen tot brakens toe.
Met afgrijzen ziet men een eettafel waaraan de dieren zitten,  de half afgekloven botten op het bord van  een hond, hier en daar een vinger, oor, een dotje haar. Schalen met roze vlees in bloedrode saus.
De haas gooit een kinderhoofd in het open vuur,  rode spetters sissen in de hitte, er gaat een gegil op.
Men roept om het leger met geweren, huilt.  Enkelen slaan schuldbewust de ogen neer.
Het wordt de kalkoen teveel.
Hij stapt naar een stapel lijken en vist er een uit, houdt het hoog en dan wordt het begrepen. Een pop, een etalagepop in nieuwe kleren. Prijskaartjes hangen er nog aan.
Diepe stilte.
Politie vertrekt zwijgend.
Alle mensen gaan naar huis.
=

Taartrecept en meer

Bij een roman, zich afspelend in een Amishgemeente, staan in een serie recepten enkele voorbeelden waarvan ik nog nooit heb gehoord.
Of ze typisch Amish zijn is me onbekend, het lijkt me van niet. Ze zijn in ieder geval niet zo moralistisch als het verhaal.
Dit zijn er een paar.

Voor paardenbloemen is dit niet het seizoen maar wie er nog paar heeft staan, in een verborgen hoekje of elders, kan aan de slag met deze salade. (Als kind voerden wij de steeltjes aan pa’s konijnen die er meestal te vet van werden en jong stierven maar voor mensen ligt dat misschien anders)

Het pindakaasrecept is me ook vreemd, geen idee of het lekker is. Pindakaas ligt me niet zo, gelukkig maken eieren, room en suiker alle taarten zoet.
Voor de meeste taarten wordt dezelfde bodem gebruikt.(zie onderaan).
Zelf zou ik een k+k taart halen, alleen is het de vraag of de bakker deze heeft.

 

 

Kerstverhaaltje no1

Papa kijkt op de kalender.
‘Heb je dat gezien, het is bijna kerstmis.’ Zorgelijk.
‘Nog twee weken,’ sust mam.
‘Komt er weer een feestdiner?’  Nu openlijk vijandig. ‘Dan ga je maar naar de poelier.’
Mam kijkt hem aan. ‘Ja,  maar we eten rollade deze keer. En groentesoep.’
Opgelucht zakt hij in zijn stoel.
Dan, energiek nu, staat hij weer op. ‘Ik ga de beesten voeren.’
Mam knikt.
Ze ziet hem langs de ruiven lopen; met aandacht geeft hij de konijnen hun portie, strooit wat voor de kippen. Strijkt koerend langs de duiventil.
Hij hoeft niets te slachten dit jaar. Noch ervan te eten.
Papa zal een vredige kerst hebben.

Vee


Bij het weggooien van overtollige foto’s trof me de herinnering aan mijn angst voor vee.

Weliswaar afkomstig van de Zaanstreek (de oude naam) weet ik nog alles van koeien, paarden,  kippen en ander gespuis.
Die enorme koeienkoppen waar altijd kwijldraden aan hun bek hingen. Witte geiten, pisgoor tussen de achterpoten; een constant steigerende bok; het onbetrouwbare paard van de groenteboer; konijnen die altijd kleintjes hadden. Schapen die jonkies kregen en waar de boer ze uit moeders achterste moest trekken. Die dingen deden me iets. Iets ondeugdelijks, voor mijn gevoel.
Ik neem aan dat het geheugen de boel vertekent. Eén dwarsliggend lammetje was waarschijnlijk niet vanzelfsprekend voor de schapenteelt en de koeienkoppen waren  natuurlijk te groot voor een kleuteroog.
Toch raakte ik de hekel nooit helemaal kwijt.  Ondanks het mooie beeld van koeien (superfotogenieke dieren) blijf ik uit hun buurt, maak ik voor paarden een omweg. Kippen ontloop ik.
Nu, wonend op het platteland, houd ik van al deze dieren.
Van een afstandje.

Vakantiereclame en dromen

Fietsvakantie.
Midweek in mooiste regio van Nederland.

En meer.
Ondanks nee-nee-sticker, bel-me-niet-register en adblock bereiken deze advertenties je toch. Ingevouwen in de krant of als extraatje  bij een internet krantenabonnement krijg je deze informatie. Precies zoals  de reclame in je brievenbus.
Graag zou ik ze allemaal verzilveren maar mijn budget laat het niet toe.
Best jammer.
Een avontuurlijke tocht door woeste bergen en bossen, wie wil dat niet.
Dromen echter zijn gratis.
Dus geef ik me over aan fantasietjes waarin een filmisch paar (man en ik) de Mont Ventoux beklimt of dwars door Australië spoort,  en passant schapen en kangoeroes temmend.
Wol en konijnen beoordelend, spannend!
Maar ja.
Een dergelijke gedachtegang  vergt veel energie en het uitrusten naderhand is dan ook hard nodig.
Hangend op een keukenstoel kom ik bij zinnen, opgelucht.
Ik blijf toch maar thuis