Kerstverhaaltje no1

Papa kijkt op de kalender.
‘Heb je dat gezien, het is bijna kerstmis.’ Zorgelijk.
‘Nog twee weken,’ sust mam.
‘Komt er weer een feestdiner?’  Nu openlijk vijandig. ‘Dan ga je maar naar de poelier.’
Mam kijkt hem aan. ‘Ja,  maar we eten rollade deze keer. En groentesoep.’
Opgelucht zakt hij in zijn stoel.
Dan, energiek nu, staat hij weer op. ‘Ik ga de beesten voeren.’
Mam knikt.
Ze ziet hem langs de ruiven lopen; met aandacht geeft hij de konijnen hun portie, strooit wat voor de kippen. Strijkt koerend langs de duiventil.
Hij hoeft niets te slachten dit jaar. Noch ervan te eten.
Papa zal een vredige kerst hebben.

Advertenties

Vee


Bij het weggooien van overtollige foto’s trof me de herinnering aan mijn angst voor vee.

Weliswaar afkomstig van de Zaanstreek (de oude naam) weet ik nog alles van koeien, paarden,  kippen en ander gespuis.
Die enorme koeienkoppen waar altijd kwijldraden aan hun bek hingen. Witte geiten, pisgoor tussen de achterpoten; een constant steigerende bok; het onbetrouwbare paard van de groenteboer; konijnen die altijd kleintjes hadden. Schapen die jonkies kregen en waar de boer ze uit moeders achterste moest trekken. Die dingen deden me iets. Iets ondeugdelijks, voor mijn gevoel.
Ik neem aan dat het geheugen de boel vertekent. Eén dwarsliggend lammetje was waarschijnlijk niet vanzelfsprekend voor de schapenteelt en de koeienkoppen waren  natuurlijk te groot voor een kleuteroog.
Toch raakte ik de hekel nooit helemaal kwijt.  Ondanks het mooie beeld van koeien (superfotogenieke dieren) blijf ik uit hun buurt, maak ik voor paarden een omweg. Kippen ontloop ik.
Nu, wonend op het platteland, houd ik van al deze dieren.
Van een afstandje.

Vakantiereclame en dromen

Fietsvakantie.
Midweek in mooiste regio van Nederland.

En meer.
Ondanks nee-nee-sticker, bel-me-niet-register en adblock bereiken deze advertenties je toch. Ingevouwen in de krant of als extraatje  bij een internet krantenabonnement krijg je deze informatie. Precies zoals  de reclame in je brievenbus.
Graag zou ik ze allemaal verzilveren maar mijn budget laat het niet toe.
Best jammer.
Een avontuurlijke tocht door woeste bergen en bossen, wie wil dat niet.
Dromen echter zijn gratis.
Dus geef ik me over aan fantasietjes waarin een filmisch paar (man en ik) de Mont Ventoux beklimt of dwars door Australië spoort,  en passant schapen en kangoeroes temmend.
Wol en konijnen beoordelend, spannend!
Maar ja.
Een dergelijke gedachtegang  vergt veel energie en het uitrusten naderhand is dan ook hard nodig.
Hangend op een keukenstoel kom ik bij zinnen, opgelucht.
Ik blijf toch maar thuis