dorst

…en toen was er koffie

Kijkend naar Ilja Gort krijg ik trek, ik lust ook wel een glas wijn.
Maar er staat niets in de koelkast en kelder.
Nou ja, een biertje is goed genoeg.
Ach, ook niets.
Jammer, dan maar thee.
Je raadt het al…
koffieblack-2024946__340Er is wel thee maar niet de donkere earl grey die ik graag drink.
Nog één poging: koffie.
Daar zijn altijd een paar soorten van, ik neem de oplosmocca en spuit er een dot slagroom op.
Die drink ik nu en proost op mezelf.
Letterlijk een bakkie troost.
Hmmm,  dat doet een mens goed.
Lekkerrr.
==

gebabbel

Daar hadden we het vandaag over

Hoe later op de avond hoe schoner volk, heet het.
Echt een gezegde van lang geleden.
Als ’s avonds laat de bel ging zou ik me lam schrikken, dat was vroeger ook al zo. Ik ken iemand die al opkijkt wanneer na negenen de telefoon gaat. Toen ik haar eens rond die tijd belde nam ze op met: ‘Wie belt er nog in het holst van de nacht??’ Dat was lachen.
Dan is appen heel wat handiger. Maakt niet uit welke tijd, een grap, filmpje, boodschap of simpelweg een groet kan altijd doorgegeven worden.
Wat voorheen wel makkelijker ging, was op bezoek gaan zonder afspraak. Juist in de (vroege) avond.
Even een koppie halen als de kinderen op bed liggen, beetje bijpraten, nog effe iets bespreken over wat dan ook, zo ging dat.

koffiecoffee-1076582__340Met een zus en een kennis bespraken we dit.
Niets interessants, niet diepgaand, niets moeilijks.
Het bijzondere was we elkaar weinig zien.
We wonen te ver, zij durft niet meer te rijden, ik heb geen auto.
Je wrijft bij voorbaat al in je handen want weet: nu gaan we lekker kletsen en eten en weer kleppen.
En dan heb je dat.
Een praatje voor de vaak wat je niettemin blij maakt.
==

verschil

De een is de ander niet.

Echtgenoot keek televisie en las tegelijkertijd de krant terwijl een kop koffie voor hem stond. Naast hem lag de hond. Door een plotselinge beweging stootte de hond tegen de tafel, kopje bleef staan maar lepeltje vloog eruit. Voordat het de grond raakte had hij het al gevangen, teruggelegd en las verder. Niets aan de hand.

Met één oog keek ik naar de tv. Met het andere op een cryptogram, potlood in de aanslag. Een boek lag naast me.
Ik nam het boek op waarbij het potlood uit mijn hand viel en op de tafel verder rolde. Verwezen keek ik het na tot ik zag dat het net niet op de grond viel, toen pas pakte ik het weer op. Sukkelig als gewoonlijk.

Meteen was ik terug in kindertijd, die doos-zonder-deksel.
Man daarentegen bleef alert als hij altijd was. Reflexmatig reageerde hij op dit soort ongelukjes en ook bij ernstige voorvallen kon ik op hem rekenen.
Hoe kom je bij elkaar, denk je dan, zo verschillend te zijn.
Hij geloofde niet in toeval, ik vroeg me af welke factor dan wèl meespeelde bij het koppelen van ons.
verschilpuzzle-1126509__340
==

Geen categorie

Laat…

En weer een dag niet aan de toetsen.
Internetverbinding werd gecontroleerd, iets meer snelheid zou fijn zijn.
Dus kwam er iemand met zijn drieën.
Het werd een dag met koffie, eten, praten. Tussendoor werd het euvel verholpen en toen was het plotseling avond zodat er weer koffie werd gezet waarna we de apparaten controleerden en praatten.  Je begrijpt….
En zo ist gekomen.
Intussen wachten er opnieuw lange lijsten in de inboxen.
Alleen op Bertjens ga ik reageren en dan is het slaaptijd, ik gaap nu al.
De overige meldingen ga ik morgenochtend nakijken, nu heb ik er geen puf meer in. Van praten word je moe, haha.
Allemaal een fijne avond nog en alvast welterusten.
Droom alsjeblieft niet van de hitte in West-Canada en -Amerika, je zou in je bed verbranden. Vreselijk idee.
zonsun-11582__340

===

bezoek

Zus en zo

Zo lang niet gezien, we kwamen uit op ongeveer  zeven jaar.  Er was telefonisch contact maar dit was het echte werk.
En wat krijg je dan, zoals heel vaak met broers en zussen: je praat gewoon verder alsof je elkaar gister nog trof. Het zal dezelfde afkomst zijn, je hebt eendere meemaaksels en herinneringen  en weet waarover de ander het heeft.
Ook spraken we over de oorlog, ze is van 1936 dus wist ze nog ’n beetje van de laatste jaren. Je hoort het vanuit een heel ander perspectief dan die van ouders en ouderen. Mijn moeder vond de kou het ergste van de beruchte winter ’44-’45, zus wist daar niets meer van.
Zondag komt er opnieuw visite.
Het kan. De kamer is groot, met mooi weer zetten we  tuinstoelen uit elkaar, de taart smaakt evengoed.
Enfin.
Behalve het bezoek van koffie voorzien houd ik me voorlopig gedeisd.
Eerst afwachten of het virus niet opnieuw toeslaat.

Een van de beste versoepelingen is het heropenen van de bibliotheek.
Reikhalzend kijk ik er naar uit, die mis ik heel erg. e-Books kunnen het gemis van papier niet helemaal goedmaken.
Ik snap trouwens niet waarom de bieb op slot moest, een plek waar de meeste mensen op zichzelf zijn, zelfs aan de koffietafel zit ieder met een eigen boek of tijdschrift.
Nog een paar dagen…
=

corona

Wennen? Niet iedereen.

Gisteren belde een kennisje.
– Kom je van de week koffie drinken? We kunnen buiten zitten op de grote bank,  veilig op afstand. Of ik kom bij jou, ruimte genoeg. We zien elkaar nooit meer.
Ik zegde toe en ga een dezer dagen.

Vandaag had ik de kluskennis gebeld. – Ik ga iets moeilijks vragen. Wil je alsjeblieft een golfplaatje vastzetten zoor het afdak eraf  waait? Ik zal je niet te dicht benaderen.
Hij lachte maar kwam meteen en repareerde de losgeraakte plaat. Daarna dronken we koffie, onverwachts gezellig en volgende keer komt zijn vrouw mee.

Eergisteren hield me een vrouw aan die ik slechts een beetje ken. Ze kwam te dicht bij en ik stapte achteruit. “Sorry,’ zei ze, ‘het wordt ook zo stil, je spreekt niemand. Hoe doe jij dat?’
We raakten aan de praat.

Alle drie zijn ze beneden de zeventig, twee van hen hebben een partner, (volwassen) kinderen en hobby’s. Maar missen het sociaal verkeer.
Het gaat toch niet zo makkelijk als ik dacht.
==

boodschappen

Boodschappen voor morgen

Het is pas tien uur, nog vroeg genoeg om een patatje te bakken.
Maar er zijn geen aardappelen.
Of om een broodje met iets lekkers te maken
Niets lekkers in huis.
Koekje misschien?
Trommel is leeg.
Een glas wijn is ook goed.
Helaas.
Biertje dan maar.
Idem.

Ik bekijk alle blikjes fris van voor de crisis.
Nee… zonder suiker ook nog, jèk. Dat de jongelui dat lusten.
Grenadine?
Melk?
Ik neem een kop koffie.
Altijd lekker.
=

kwijtraken

Kwijtraken

Een paar weken geleden verwachtte ik een telefoontje.
Het kwam toen ik de badkamer was, daarna legde ik het toestel neer en vergat het.
Eergisteren gebeurde hetzelfde, deze keer op het toilet. Ook daar  legde ik het toestel naast me.
Een uurtje later kwam er iemand op de koffie. Na toiletgebruik  legde ze de telefoon voor me neer waarbij ze me bevreemd aankeek. ‘Op de grond,’ zei ze.
‘Aha, lag hij dáár,’ zei ik, ‘ik sprak net even met M.’
Nu bekeek ze me nog raarder. ‘Doe je dat op de wc??’
Ik keek verbaasd terug.
‘Hij belde net op dat tijdstip, kan toch?’  En legde het uit.
Ze zuchtte van opluchting, ik was nog niet aan het verkindsen.

De telefoons slingeren regelmatig ergens rond evenals het tabletje.
Net als voorheen de leesbril, dat loste ik op door op alle tafels in in alle vertrekken een bril neer te leggen.
Maar een stapel telefoontjes kopen gaat me te ver.
Ik wacht wel op visite.
==

krant·lezen

Lezen, ho maar.

Vandaag leesdag.  Inhaaldag, gister kwam er niets van.
Lekker, dacht ik, handenwrijvend leegde ik de keukentafel en spreidde de kranten breeduit. Koffie ernaast.
Net wilde ik beginnen toen ik het boek zag,  het keek me aan. Vooruit dan, nog één hoofdstuk.
Boek uit, koffie koud. Nieuwe gemaakt.
Kranten!
Er viel me iets in.
O ja, A. was jarig, meteen bellen voor ik het vergeet.
Gesprek afgelopen, nieuwe koffie.
Ziezo, nu aan de lees.
Telefoon…..
Enz.
En nu.
De kranten liggen nog op dezelfde plaats, opengevouwen op dezelfde pagina’s en ernaast staat een lege koffiemok met donkere kringen.
Zegt het stel dat net wegging:
‘Lees je de krant altijd zo langzaam? Ik heb hem meestal in een half uurtje uit.’
Ik zei niets, maar…
…. gelukkig ben ik niet gewelddadig.
==

.