Voor je in bed stapt…

…kijk je misschien even naar buiten.
Naar de lucht, het weer en de maan, de stilte – afhankelijk van het tijdstip.
Ik doe dat ook en hoop dat ik  de echte nachtbrakers zie.  Ze verschijnen niet vaak, toch let ik er op.
Ze zijn zo vriendelijk dat ik ze graag een goedenachtzwaaitje  geef.
De meeste mensen moeten niets hebben van ze, houden zorgvuldig de gordijnen dicht.
Dat hoef ik niet, ik heb ze leren kennen.
Ze doen me geen kwaad,  wetende dat ik ze in dat geval voor gek zal zetten in vreemde verhalen.
Dus steek ik een hand op wanneer ze passeren en knik terug als ze me toelachen.
Soms nemen ze een minuutje om te vertellen hoe mooi het sterrenlicht is en de maan.
Heel knus.
Ik mag ze allemaal maar Eucalipje en Weerwolf zijn mijn favorieten.
hekswitch-2864134__340   werewolf-2024126__340
=====

De kunstkerstboom

We hebben hem al jaren en ik geniet ervan zonder bijverschijnselen.
Het gemak. De lichtjes en de kleurenpracht van de versieringen. Ook de enkele naaldjes die hij af en toe laat vallen zijn me lief.

We hadden de eerste jaren van ons huwelijk een echte boom, uiteraard want dat hoorde zo, de kunstbomen waren toendertijd erg lelijk.
Een boom tot aan het plafond. Indrukwekkend maar ik kreeg jeukbultjes, armenvol en een paar in het gezicht.
Na een paar jaar kochten we een kleinere boom. De bultjes en jeuk bleven komen.
Maar goed, het was knus. Het gestrooi van naalden vond ik wel vervelend. Ondanks voorzorgen als water en de juiste aarde, kwam je ze overal tegen, het hele jaar door, in vloerbedekking en tapijten, traplopers. Soms in hond en kat.
Tot we er genoeg van kregen.kerstb def
Echtgenoot kwam thuis met een imitatie blauwsparretje.  Veel te duur (189 gulden) maar mooier dan alle voorgaande natuurbomen.
Ik was voorgoed genezen van ‘echt’ en bultjes, de typische dennengeur haal ik van een paar losse takken op de markt, te weinig om er last van te krijgen.
En toen er later een ander moest komen kocht ik opnieuw een kunstboom, minder duur maar net zo mooi.
==
ps Plaatje is van vorig jaar, een betere foto maken lukt me niet.

Oud geluk-nog ouder geluk→→→Adam+Eva begonnen er mee.

Van de week hoorde ik dit liedje.
Toen was geluk heel gewoon
En weer werd ik bevangen door een negatief gevoel.
Het zelfde heb ik met vergelijkbare nummers als Het Dorp
Waarom? Ik weet het niet maar ik vermoed dat het de vroeger-verheerlijking is die me tegenstaat.
Begrijp me niet verkeerd, we hadden het goed, beginjaren vijftig
De zaterdagavond leek enigszins op die van het liedje, eerst in de grote teil, er was iets lekkers bij de koffie, broer luisterde naar ‘Sprong in het Heelal’ en ik mocht meeluisteren al was ik jonger, terwijl de groten andere dingen deden, er werd gelachen. (Toen nog) zonder borrels. Het was knus.
Waarom dan die hekel? Misschien het kneuterige woordje ‘knus’?
Het stoort me ook als de tijd erna afgekraakt wordt.
Alsof we later allemaal plastic rozen hadden, onze kinderen nooit gelukkig waren, ze alleen maar in modderplassen zouden moeten zwemmen, op doorgegeven fietsen rijden.
En wat zeggen die weemoedigen als hùn vader opschept over zìjn jeugd?
‘Ja hoor, daar gaan we weer…’
‘Dat was vroeger…’
‘Je leeft in het verleden, opa…’
en…
Dat is het! Nu snap ik het.
Het moeten sprookjes zijn die doorgegeven worden zolang er mensen zijn.
En er zijn mensen die er in willen geloven en het op hùn beurt doorgeven.
Dat ik het niet eerder begreep.

ps Ik geloof niet in sprookjes.