melancholie

Fotopauze


Melancholie.
Daar houd ik toch al niet van.
Ja ik wéét dat vroeger alles veel mooier en beter heet te zijn maar ik weet ook dat dat meestal een halve waarheid is. Dat het slechts enkele geluksmomenten zijn die in je geheugen de tijd rekken.
En nu, halverwege de klus, overviel het juist mij, onbegrijpelijk.
Talloze malen bekeken we foto’s,  herinnerden we ons momenten met plezier, trots of liefde, maar altijd met het nuchtere idee: het was mooi, nu is verleden tijd.
Ik weet niet eens om welke foto’s het ging, ineens kreeg ik het zowat te kwaad. Dit ben ik kwijt en dat, voorgoed, wat erg... schoot door mijn hoofd.  Alsof ik rouwde.
Het ging niet over dus liet ik de boel liggen, ik bekijk het morgen wel of later.
Hoe komt een mens daarbij, zo plotseling?
Misschien komen er teveel herinneringen tegelijk op tafel, anders kan ik het niet verklaren.
==
Geen categorie

Gen-techniek

Het is geen nieuwe wetenschap, wel een om over na te denken.
In een paar  artikelen lees je over crispr-cas, naar het schijnt een makkelijke methode.
wat-is-crisprcas
Intrigerend.
Het lijkt me enig om zelf je gezin te modelleren. Van alle kleuren één bijvoorbeeld. Of een kindje met dik haar waar je je met een stijltang op  kunt uitleven. Een  die meteen kan praten bij de geboorte; stel je voor, kwebbelend de baarmoeder uitkomen, oergezellig.
Nog beter,  als ik het over mocht doen zou ik voor alle kinderen een speciale eigenschap in laten bouwen.
De een krijgt een lekker-kokengen, de ander een huishoudgen, de volgende een klusgen, daarna een met een tuiniersgen, ik zou er wel twintig kunnen bedenken.
Andersom hadden zij waarschijnlijk een moeder gewenst die al deze eigenschappen in zichzelf vertegenwoordigde, zonder gengezeur.
Nu ik daarover nadenk….. ehm… nee, laten we dan maar zijn wie we zijn en de goede kanten een beetje oppoetsen.
Of een babypop uitzoeken.