bloemen·jungle

Blauwe regen


Ongeveer tien jaar geleden wilde ik als klimop een blauwe regen zetten. Helaas, het was te laat in de zomer en nergens meer te koop.
Dan maar zaaien. Ik groef de zaadjes in volgens alle regelen de kunst,  voorgeweekt en wel, voor alle zekerheid een paar extra. En wachtte, wachtte.
Voor niets, er kwam een enkel sprietje dat na een paar weken de geest gaf. Na drie of vier sprietjes  verscheen er niets meer.
Maar nu, je voelt hem al aankomen, staat er plotseling een takje van ca 40 cm hoog, met bladeren en al. Met een air van: nou èn, nooit een blauwe regen gezien?
Ik sta paf.
En herinnerde me met schrik dat ik de overige zaadjes her en der in de tuin heb gestopt vanuit de gedacht edat er vast wel èrgens iets zou groeien.
Maar waar? Alles afgespeurd, nergens een stek gevonden. Dat stelt me niet gerust, het kan middenin het mariakruid staan, een enorme plant. Of pal naast de bestaande br die we later kochten,  misschien verscholen tussen de stokrozen, in de dooie boomstam, stel dat ik het te laat merk,  het groeit vreselijk hard, dat kan ik niet allemaal beknippen.
Ik voorzie een jungle en ben in alle staten, straks verdwaal ik in eigen achtertuin, vastgeklemd in  kronkelstammen, halfverhongerd, bloemen uit de oren,  vreselijk vooruitzicht.
Wat  bij de Amazone weggekapt wordt staat straks hier, het blauwe regenwoud.
Kreun…
===

prieel

Gedachten

Schoffelend, harkend, plukkend, van die tuinklussen uitvoerend keek ik af en toe naar het zitje, een paar stoelen en tafel achter de klimop. Onder een zeil maar uitnodigend als een prieel.
Na elke haal van de hark was het  ik ga daar lekker languit zitten.
Na elke volgende haal straks.
Bij het spitten.. waarom eigenlijk niet meteen?
..en een ruk aan oud  groen  stoel uitschuiven, zeil opvouwen, voetenkruk bijzetten.
Nou en? Zoveel werk.
Tsss, is dat alles? De ligstoel is stuk.

droogte

droog droger nog droger superdroog

Er is niet tegenop te sproeien, we zien wel hoe het afloopt.
In de regel komen vaste planten weer terug en daar rekenen we ook nu op.
Voor de boom vrees ik het ergste, hij was al dood en droogt nu nog uit ook. Dat hij maar tijdig in de houthemel terecht mag komen voor hij uit elkaar valt.

Het is een treurigheid hoor.
Moeie bladeren, de varen die bijna plat valt; doornappels zullen waarschijnlijk niet uitkomen, de passiflora groeit van boven en verkleurt onderaan.
Gelukkig staat er ook wat goeds tussen, de kleine klimop groeit dit jaar sneller dan ooit. De druif ook en het leverkruid en… eigenlijk is er nog volop leven tussen de dorrigheid, zie ik nu.
Dit beseffende zal ik ze morgen optimistische toespreken, allemaal, groene en bruine.
‘Houd moed,’ zal ik zeggen, ‘versaag niet, na tijden komen weer tijden, na zonneschijn komt regen’ en meer van die cliché’s want planten hebben toch geen verstand van literatuur. Ik ook niet.
En mochten een paar het niet halen? Dan maken we een grafschriftje, iets over zon en hittekanon of zo.
Dat biedt wat troost..