Regen. Regen?

Inderdaad, het was beloofd.
Eerlijk gezegd had ik er meer van verwacht, er was zoveel moeite gedaan voor een hartelijk onthaaal.
Iedereen was er klaar voor.
Tegen de middag werd de fanfare ingeseind, lokale omroep gebeld, B en W braken hun vergaderingen af. Ook de Raad van Elf hees zich in het pak want die dacht aan besproeiing na de bui, ze brachten alvast hun eigen muziek mee.
Men wachtte.
Een wolk verscheen. De hofkapel zette in met Onze lieveheertje geef mooi weertje, de fanfare speelde tweede stem.
De pastoor belde nog of hij de zegen moest geven.

‘Alleen als hij ijs- en ijskoud is,’ riep iemand.

Toen viel er dan eindelijk regen, dorstig hieven we bekers en pannetje op, aahhh…
Maar wat een deceptie, er waren grote sprongen nodig om een paar minidruppeltjes op te vangen en de wolk was na een minuut al voorbij.
De feestelingen verdwenen schielijk.
Het werd stil.
We hoopten dat de pastoor alsnog zou komen met een emmer water, gewijd of ongewijd.
Hij kwam niet.

Het was een grote belazerij van het klimaat.

Advertenties

Huis te koop, prachtig gelegen

Acht à negen jaar geleden zagen we deze woning. Aan de linkerkant bewoond, de rechterzijde stond op instorten.
Ongeveer vijf jaar terug overleed de bewoner en werd het pand te koop aangeboden. Er lijkt weinig animo voor te zijn ondanks de mooie ligging maar ja, niet iedereen heeft zin om eerst te slopen om dan pas te kunnen bouwen.

De volgende beelden laten de huidige toestand zien.
De voorheen bewoonde kant (onderste foto) weerstaat nog steeds klimaat en plantenwoekering,  toch zal ook dat gedeelte instorten en over een paar jaar  overdekt zijn met groen.
Liefderijk, zou  je bijna zeggen, al levert een bouwval soms mooie plaatjes.  De bovenste prent vind ik  heel bijzonder.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bamaan


Vorige week was het zomers.
Een beetje te vroeg; we verbazen ons nergens meer over, we accepteren en profiteren slechts van de mooie kanten.  Het klimaat is nu eenmaal in beweging en dat is altijd zo geweest.
Maar wat we nu in de lucht zagen was nieuw voor ons: zelfs de maan past zich aan.
Heeft natuurlijk met de tijd mee willen gaan, ik snap dat wel, en de vorm aangenomen die het beste bij hem past, heel logisch.  Hoe hij het oplost met hongerige engelen is de vraag; wij merken het vanzelf als er alleen een schil aan de hemel staat. Daar kan niemand over uitglijden, dat is alvast een positief punt.
Alleen het licht zal verdwijnen en daarmee de romantiek. Dat is jammer maar och, we troosten ons met een bananensmoothie.

Het wachten is op een coole zon al lijkt me dat tegenstrijdig. Hij zal moeten zoeken naar  een moderner bijwoord.