Vroege kerstlichtjes.

kattong-114782__340Onderweg zagen we een knipperende kerstboom bij iemand in de voortuin. Aan één stuk door aan-uit-aan-uit-aan…
Het was nog lang niet donker, toch stoorde het.
Je zou er maar naast huizen, daar word je tureluurs van.
Iemand vertelde dat hij tegenover een winkel woonde waar de etalage in kersttijd dag en nacht verlicht bleef met alles drop en dran, van kerstmannen tot sterren. Het straalde en knipperde tot in de slaapkamer, geen gordijn hield het tegen.  Geen pretje. Pas na veel gesoebat hing ’s nachts het licht uit. (niet van de winkelier).
De zoveelste keer dat ik -tegen wil en dank- de eigen stille straat waardeer.
Overigens is feestverlichting best gezellig in de straten, ook als het ’n beetje sobere is. Het haalt een klein winkelcentrum wat op, al beslaat het soms maar één straatje.

Hier staat nu ook de kerstboom, onwijs vroeg dit jaar maar de donkerte staat me zo tegen, het lijkt elk jaar erger te worden.
Terwijl ik de kerstspullen naar binnen rolde kwam de buurkat me achterna rennen, belust op een hapje.
Effe geduld, maande ik hem.
Hij verstond me niet. Zogenaamd. Stiefelde mee naar de keuken en zette zich breeduit naast de koelkast.
Ik gaf hem gauw een kleintje worst en duwde hem naar buiten. Er hing een stukje kerstslinger op zijn rug, daar voelde hij niets van. De veelvraat.
Enfin.
Kat was gevoed, de boom staat te gloren.  Met alleen lampjes, het is een pracht, in mijn ogen tenminste en daar gaat het om.
Stofzuigen komt morgen wel.
==

L’histoire se répète

In ons geval in familiegedrag maar dat is net zo goed een onderdeel van de geschiedenis.

Ik zal het uitleggen.
Een aantal jaren geleden zaten we in de situatie die nu door de sandwichgeneratie geclaimd wordt.
Kerst, paas, kermis, verjaardagen en de telkens terugkerende vraag:
doen we de ene dag de ouders en daarna kinderen of andersom?
Het maakte de ouders niets uit. Eigenlijk bleven ze liever thuis (al zeiden ze dat niet) maar ze begrepen ons plichtsgevoel.
Inmiddels zitten de kinderen in die situatie.
Het gedoe van vroeger indachtig inviteerde ik ze zelf op eerste paasdag, dan ben ik de tweede dag vrij om met een vriendin te gaan stappen.
Tis toch wat. Ondanks verlichte tijden nog steeds vast te zitten aan gewoontes.
Maar we doen er niets aan.  Dat willen we niet.
Het is een luxeprobleem dat we graag behouden.