Apocalyps

apocalypsdoomsday-2790858__340De laatste momenten van de aarde. En jij.
Hoe zou dat zijn?
Dan is er geen leven meer mogelijk maar jij bent de onbestaanbare uitzondering die de totale ineenstorting overleefde en nog steeds  op onverwachte plaatsen voedsel vindt.  Een verpulverd hoopje  waarin je een paar botten aantreft, ondefinieerbaar.  Iets vaag-groens  wat in donkere schaduwen wist te wortelen.  De beweging die van een rat-achtige afkomstig blijkt.
De allerlaatste aardse stuiptrekking duurt heel veel jaren, las je ergens,  wat moet je met die kennis? Alsnog dat groen opkweken?
De moed opgeven en een stervensplek zoeken?
Of zal je levenswil zo krachtig zijn dat je blijft, net zo lang tot je omkomt van eenzaamheid?
Gezien de vele films over natuurrampen verwacht je half-en-half dat er ergens, misschien, per ongeluk, toch, iets of iemand te vinden is.
Een mens of een uil. Een laatste aardworm diep onder de puinhopen.
We zullen het  nooit weten.
Maar een goed verhaal over dit onderwerp, dat zou ik graag lezen en nee, ik begin er niet aan.
===

Oude koffietafel

Wat je al niet bewaart.
Je kunt zo goed niet opruimen of je legt wel wat terug. En dat kom je later opnieuw tegen.
Dit menu bijvoorbeeld, alleen weet ik niet meer van welke gelegenheid het was, de helft is  er afgescheurd.
Bij de begrafenissen van ons beider ouders hadden we ook een Brabantse Koffietafel, die menu’s heb ik nog.
Met de uitvaarten in mijn familie was het anders en niet Brabants geformuleerd.
Bij een zwager uit schoonfamilie dan?  Het moet haast wel.
Of toch bij de man van een vroegere vriendin?
Daar was die ene vrouw met dat ongeluk.
En de kennis die te jong heenging.
Vroegere collega dan?
Het is van iemand uit deze omgeving, in ieder geval.
Hoe langer ik graaf hoe zekerder ik het wil weten.
Onzin natuurlijk, overledenen rusten niet zachter wanneer ik me herinner wat ik at op  hun begrafenis.
Van de week maar eens navragen,  straks is de laatste schoonzus er niet meer en dan weet ik nog niks.
Misschien was het van een feest.
Maar van welk dan?

Dit is natuurlijk een onzinvraagstuk maar het leidt ’n beetje af van het coronakoor.
==

‘Denkend aan dating…

… zie ik grijzende mannen traag langs festiviteiten gaan.’
(Met dank aan Marsman)
We zaten op een terras in een naburige plaats, buurtje en ik. Er was een muziekevenement gaande, met diverse kraampjes, koren, singers-optredens.
Ondanks de warmte goed bezocht.
Na afloop vonden we een vrij tafeltje, pal aan de weg voor een goed publieksoverzicht.
Ik vertelde van mijn kortstondige datingsite-avontuur
Toen ze van de lachbui bekomen was bekeken we het langswandelende volk. Opvallend veel senioren, de beste exemplaren met een vrouw. Enkele loslopenden.
We zagen weinig geschikte kandidaten, die zaten natuurlijk hevig te daten.
Toen schoof een vroegere kennis aan.
We praatten wat, hij bekeek me intussen zijdelings, na een paar biertjes van top tot teen.
Ik keek niet terug.
Hij had teveel praatjes.
Zo wordt het natuurlijk nooit wat.
==

Dag, vriendin


Afscheid moeten nemen van vrienden en goede kennissen is altijd jammer. Ik bedoel niet bij overlijden maar door omstandigheden, verhuizen bijvoorbeeld.
Deze keer ging het om een fijne vriendin met wie ik het al heel lang goed kon vinden. Van jongs af met elkaar omgegaan en zelden een kwaad woord. Nooit, eigenlijk.
En toch, de laatste tijd werden we te close, ik voelde het al zei ze er niets over, integendeel, ze leek het prettig te vinden. Dan moet je oppassen, precies de juiste woorden zoeken want ruziemaken is niet de oplossing.
Na een poosje had ik genoeg van haar hang naar mij en verbrak de vriendschap; met pijn weliswaar maar vertel me, wat moest ik anders? Verhuizen hoefde niet, moeilijk was het wel.
“Ik ben te dik met jou,” zei ik, “of jij met mij maar het is hoe dan ook niet gezond. Vaarwel.”
Betraand streelde ik haar laatste aandenken en gooide het in de prullenbak.
“Dag, Chocoplak, het ga je goed.”