‘Denkend aan dating…

… zie ik grijzende mannen traag langs festiviteiten gaan.’
(Met dank aan Marsman)
We zaten op een terras in een naburige plaats, buurtje en ik. Er was een muziekevenement gaande, met diverse kraampjes, koren, singers-optredens.
Ondanks de warmte goed bezocht.
Na afloop vonden we een vrij tafeltje, pal aan de weg voor een goed publieksoverzicht.
Ik vertelde van mijn kortstondige datingsite-avontuur
Toen ze van de lachbui bekomen was bekeken we het langswandelende volk. Opvallend veel senioren, de beste exemplaren met een vrouw. Enkele loslopenden.
We zagen weinig geschikte kandidaten, die zaten natuurlijk hevig te daten.
Toen schoof een vroegere kennis aan.
We praatten wat, hij bekeek me intussen zijdelings, na een paar biertjes van top tot teen.
Ik keek niet terug.
Hij had teveel praatjes.
Zo wordt het natuurlijk nooit wat.
==

Advertenties

Dag, vriendin


Afscheid moeten nemen van vrienden en goede kennissen is altijd jammer. Ik bedoel niet bij overlijden maar door omstandigheden, verhuizen bijvoorbeeld.
Deze keer ging het om een fijne vriendin met wie ik het al heel lang goed kon vinden. Van jongs af met elkaar omgegaan en zelden een kwaad woord. Nooit, eigenlijk.
En toch, de laatste tijd werden we te close, ik voelde het al zei ze er niets over, integendeel, ze leek het prettig te vinden. Dan moet je oppassen, precies de juiste woorden zoeken want ruziemaken is niet de oplossing.
Na een poosje had ik genoeg van haar hang naar mij en verbrak de vriendschap; met pijn weliswaar maar vertel me, wat moest ik anders? Verhuizen hoefde niet, moeilijk was het wel.
“Ik ben te dik met jou,” zei ik, “of jij met mij maar het is hoe dan ook niet gezond. Vaarwel.”
Betraand streelde ik haar laatste aandenken en gooide het in de prullenbak.
“Dag, Chocoplak, het ga je goed.”