bloemen·dahlia's

Lest best

dahlialaatste220211022_122340Vier roze en vier rode staan broederlijk of zusterlijk bij elkaar.
Ze beleven de laatste loodjes, reiken naar het raam, proberen het licht te vangen voor de resterende dagen en staan te pronken op hun enige been.
De ziel is al weggehaald, de ledematen in kleine stukjes ondergeschoffeld
Uit piëteit bood ik ze mijn liefste maatbeker.
Ik hoop dat ze het waarderen.
Met dahlia’s weet je zoiets nooit, voor hetzelfde geld mopperen ze nu tegen elkaar:
‘Had ze nou echt niets anders dan dat armzalige bakkie?’
Enfin, ik versta ze toch niet.
Wel jammer dat ze binnenkort dood zijn.
Ze halen de kamer zo mooi op.
==

inwonende grootouder

Opa’s sigaren

Lang geleden kwam ik voor het eerst het verhaal tegen van een jongetje dat zijn slaapkamer moest afstaan aan opa die kwam inwonen.
Hij miste zijn kamer en wilde hem terug.
Daarom prikte hij stiekem een klein gaatje in opa’s sigaren vanuit het idee dat opa eerder zou overlijden door moeizamer te inhaleren.
Ik vond het een ouderwets maar grappig verhaal, weet niet meer van wie maar het liep goed af.
Later kwam ik dit voorbeeld nog eens tegen, blijkbaar was het een bekend idee.
Je vraagt je af: was het een gangbare grap?
Het kwam tenslotte vaker voor dat een van de ouders inwoonde bij hun kinderen en het zal zeker passen en meten zijn geweest. Ik kan me indenken dat een kind daar wrokkig tegenover stond,  een mop is dan gauw bedacht.

sigaarash-3424999__340
==

dromen·warm

Te warm.

Het werd warm in de kamer.
Je kon merken dat de kou wegtrok, opmaat maar de maandag die 10 of 11 graden gaat verzorgen.
Best lekker, boek op schoot, doezelend in de luie stoel, televisie murmelend op de achtergrond, kaarsen suizend.
Het werd wel èrg warm en ik draaide de cv-thermostaat omlaag.
Veel helpen deed het niet,  het vest ging uit.
Na een half uurtje de rest van de kleren.
Vreemd, de warmte bleef hangen alsof ik in brand stond.
Uiteindelijk ritste ik mijn vel open en stapte eruit zodat organen en geraamte afkoelden.
Het was een vreemde gewaarwording, zo in je binnenwerk te zitten met gloeiende botten.
Langzamerhand begreep ik dat er iets niet in orde was, werd suffig wakker met zweet op het gezicht en de kleren aan. In een loeihete kamer.
Ik strompelde naar de thermostaat die op 27 graden stond. En dat met dit lauwe weer, had ik natuurlijk de verkeerde kant op gedraaid.
En was in slaap gesukkeld.
Maar nu weet ik niet hoe ik op een rits in mijn vel kom, of had ik het alleen maar gedacht? Het vervaagt al, je weet vaak niet wat er zich afspeelt in je slaap, of je droomde of je een droom verbeeldde.
Hoe dan ook, het is afgekoeld.
Nu kan ik rustig slapen.
==

bezoek

Zus en zo

Zo lang niet gezien, we kwamen uit op ongeveer  zeven jaar.  Er was telefonisch contact maar dit was het echte werk.
En wat krijg je dan, zoals heel vaak met broers en zussen: je praat gewoon verder alsof je elkaar gister nog trof. Het zal dezelfde afkomst zijn, je hebt eendere meemaaksels en herinneringen  en weet waarover de ander het heeft.
Ook spraken we over de oorlog, ze is van 1936 dus wist ze nog ’n beetje van de laatste jaren. Je hoort het vanuit een heel ander perspectief dan die van ouders en ouderen. Mijn moeder vond de kou het ergste van de beruchte winter ’44-’45, zus wist daar niets meer van.
Zondag komt er opnieuw visite.
Het kan. De kamer is groot, met mooi weer zetten we  tuinstoelen uit elkaar, de taart smaakt evengoed.
Enfin.
Behalve het bezoek van koffie voorzien houd ik me voorlopig gedeisd.
Eerst afwachten of het virus niet opnieuw toeslaat.

Een van de beste versoepelingen is het heropenen van de bibliotheek.
Reikhalzend kijk ik er naar uit, die mis ik heel erg. e-Books kunnen het gemis van papier niet helemaal goedmaken.
Ik snap trouwens niet waarom de bieb op slot moest, een plek waar de meeste mensen op zichzelf zijn, zelfs aan de koffietafel zit ieder met een eigen boek of tijdschrift.
Nog een paar dagen…
=

versje

Versje van onvermogen

Russen   Brexit   Unilever
je wordt van minder al een zwever
wat ik zou doen in Rutte’s plaats
me onthouden van veel praats
dan vroeg  ik Pechtold om te ruilen
ging ik zelf weer in de Kamer
rustiger en aangenamer
viel ik me geen grote builen
wordt hij de grote webbenwever
vult hij uitleg met gezever.
==
ps
D66 was mijn cluppie.
Nu twijfel ik.