Klimaatakkoord, lastig gedoe.

De grote halogeenlamp is ’n beetje stuk. Hij knipperde.
Het is, samen met de bureaulamp, de fijnste verlichting en die wil ik graag houden. We hebben ze niet voor niets uitgezocht indertijd.
En straks dienen we ze om te bouwen we of te vervangen.
Dat stoort me.
Net als het idee van omschakeling van gas naar elektriciteit.
Zonnepanelen aanschaffen. Gasfornuis vervangen en cv-ketel, een oudere woning als de mijne (ca. 1955) zal misschien niet geschikt zijn voor een waterpomp. Wat het dan wel wordt ? Dat horen we nog.
Isoleren, tja, er zit al veel geld in thermopane glas, tot de vliering aan toe. Rolluiken. We hebben de verstandigste stofzuiger, koelkast, wasmachine.
Je wordt er moedeloos van.
Niet alleen door de verwachten kosten, eerder door het gebrek aan keus. Die is er niet. Of wel?
Nostalgisch denken is niet mijn sterkste eigenschap maar toch denk ik aan een hutje op de hei, in het bos, desnoods tussen de koeien of waar dan ook, met een open vuurtje plus rookgat en een heksenketel om te koken.
En voor het waswater.
Achteruit kachelen doen we toch al.