Bloei

De aardpeer-of-topinamboer/  heeft bloemen.
Je hebt een ladder nodig om ze te zien maar vanuit de bovenverdieping lukt het wel. De kleur is lastig te onderscheiden, toch zie je de punten van de kroonblaadjes. Echt aards.
Ik hing de halve dag uit het raam en keek en keek.
‘Wat is er aan de hand?’ riep een vrouw. ‘De aardpeer bloeit,’ riep ik terug.
‘Ist waar? ik ga meteen bellen.’  Ze informeerde het streekblad.
Dat stuurde een reporter die binnen tien minuten met me mee keek.
‘Great,’ was zijn ontroerde commentaar,  hij seinde de grote kranten in.
Ook die waren belust op mijn aardperenbloemen. Met groot apparatuur stonden ze in het achtertuintje, de dakgoot en het bovenraam en richtten telelenzen op de plant die er koud noch warm van werd, hij bloeide lustig voort.
Zoiets wekt natuurlijk nieuwsgierigheid; de hele straat liep uit en de volgende ook. Het gonsde door de buurt: Bertjens’ aardpeer staat in bloei.
Dat kwam de NOS ter ore, die vloog onmiddellijk in.
Het Journaal pronkte met dit bijzondere item, oogstte wereldwijd bewondering voor de alerte nieuwsgaring. De trots was groot.
De mijne ook.
Ik droom er nog van.

Niet gezien?
Dan was U waarschijnlijk op de kermis die drie straten verderop stond te loeien.
Daar was zoveel te zien en te horen dat wij in het niet zonken.
Met bloem en al.
==

Gedichtendag

Een laat journaal
biedt weinig nieuws
de knop gaat om
het boek is bijna uit.
Een laatste glas
bij ’t cryptogram
“een hete ex = oude vlam?”
ik rek me uit
en doof het licht
bestijg de trap
naar’t wachtend bed.
Tevreden ga ik slapen
ik heb de dag gedicht.

Tango


Het liet me niet met rust.

1, 2, 3, 4, – voet opgooien, of juist naar achteren? Hoe was het ook alweer. Ik zette de pan neer en begon opnieuw. Pom pom pom pom, tarara-rara pom pom pom pom. Ritmisch kokend op meer ge-pompom  maakte ik  de maaltijd.
Het begon vanochtend na het horen van een Malando-liedje. Brave dansmuziek maar die Argentijnse dans beet zich vast in mijn hoofd. Dat heb je soms met muziek.
Etend, afwassend en stoffend pompomde ik de middag door, traplopend met vier treden op en twee terug.  Achter- en voortuintje geharkt, almaar op de maat tot de hele buurt meedeinde en iedereen de straattango deed en meeblèrde: ADIÒÒÒÒS., PAMPA MIA.  Buurhonden huilden mee, Maxima zong haar eigen lied,  het was een feestelijke bedoening.
Ook trok het veel bekijks en  camera’s, er werd gebeld en gefilmd en als de NOS-ploeg zich niet had laten verlokken om mee te dansen was het op het Journaal gekomen.


Voor liefhebers veel oude dansfragmenten in
http://www.amsterdamclubdetango.nl/historia-del-tango-tangoschool-amsterdam-club-de-tango.html