Vroeg naar bed

Nog geen tien uur en ik heb al slaap.
Tistochwat, was ik vol onbegrip voor een paar oudere weduwen die vroeg naar bed gingen, nu begin ik zelf ook.
Een van hen gaat zelfs  al om 8 uur naar boven om in nachtgoed van het Journaal te genieten. Wat die pijama daaraan bijdraagt begrijp ik niet maar wie weet verzacht het flanel de ergste nieuwtjes.
Ik vroeg aan deze en gene of ze ook sliepen, ze hadden toch geen drukke baan?
Ziehier de antwoorden.
Nee, ik dut  wat, soes bij vlagen even weg, schrik wakker en lees een paar minuutjes tot de schrik voorbij is, kijk televisie, het maakt niets uit wat er te zien is, lach soms mee, val wederom in slaap, dut nog een keer, doe een plas en kruip weer terug…
Mijn god, dacht ik, zo wil ik echt de dagen niet eindigen.
Het leven ook niet.
Maar vandaag genoot ik wat langer van de buitenlucht. Na een wandeling en een paar klusjes, boodschappen en andere huishouddingen zit ik zelf ook bijna te slapen. Voor tienen!  En nu is het is nog maar half elf.
Gaaaaaap, sorry.
Er zit niets anders op, ik ga naar bed. Met boek, telefoon en tablet stiefel ik de trap op. Ruim elf uur inmiddels.
Maf ze.
==

Bloei

De aardpeer-of-topinamboer/  heeft bloemen.
Je hebt een ladder nodig om ze te zien maar vanuit de bovenverdieping lukt het wel. De kleur is lastig te onderscheiden, toch zie je de punten van de kroonblaadjes. Echt aards.
Ik hing de halve dag uit het raam en keek en keek.
‘Wat is er aan de hand?’ riep een vrouw. ‘De aardpeer bloeit,’ riep ik terug.
‘Ist waar? ik ga meteen bellen.’  Ze informeerde het streekblad.
Dat stuurde een reporter die binnen tien minuten met me mee keek.
‘Great,’ was zijn ontroerde commentaar,  hij seinde de grote kranten in.
Ook die waren belust op mijn aardperenbloemen. Met groot apparatuur stonden ze in het achtertuintje, de dakgoot en het bovenraam en richtten telelenzen op de plant die er koud noch warm van werd, hij bloeide lustig voort.
Zoiets wekt natuurlijk nieuwsgierigheid; de hele straat liep uit en de volgende ook. Het gonsde door de buurt: Bertjens’ aardpeer staat in bloei.
Dat kwam de NOS ter ore, die vloog onmiddellijk in.
Het Journaal pronkte met dit bijzondere item, oogstte wereldwijd bewondering voor de alerte nieuwsgaring. De trots was groot.
De mijne ook.
Ik droom er nog van.

Niet gezien?
Dan was U waarschijnlijk op de kermis die drie straten verderop stond te loeien.
Daar was zoveel te zien en te horen dat wij in het niet zonken.
Met bloem en al.
==

Tango


Het liet me niet met rust.

1, 2, 3, 4, – voet opgooien, of juist naar achteren? Hoe was het ook alweer. Ik zette de pan neer en begon opnieuw. Pom pom pom pom, tarara-rara pom pom pom pom. Ritmisch kokend op meer ge-pompom  maakte ik  de maaltijd.
Het begon vanochtend na het horen van een Malando-liedje. Brave dansmuziek maar die Argentijnse dans beet zich vast in mijn hoofd. Dat heb je soms met muziek.
Etend, afwassend en stoffend pompomde ik de middag door, traplopend met vier treden op en twee terug.  Achter- en voortuintje geharkt, almaar op de maat tot de hele buurt meedeinde en iedereen de straattango deed en meeblèrde: ADIÒÒÒÒS., PAMPA MIA.  Buurhonden huilden mee, Maxima zong haar eigen lied,  het was een feestelijke bedoening.
Ook trok het veel bekijks en  camera’s, er werd gebeld en gefilmd en als de NOS-ploeg zich niet had laten verlokken om mee te dansen was het op het Journaal gekomen.


Voor liefhebers veel oude dansfragmenten in
http://www.amsterdamclubdetango.nl/historia-del-tango-tangoschool-amsterdam-club-de-tango.html