Jaloers? Ik?

 ‘Neeee, natúúrlijk niet, kom zeg, zo kleinzielig….’
Een bijna automatische reactie. Ook van mezelf.
Het is niet relevant maar toch, kijkend naar de tv waar mooie vrouwen optreden -en dan bedoel ik niet die popjes met te dunne lijfjes-  dan denk ik onwillekeurig: stel dat mijn man werkzaam was in een omgeving met veel jonge vitale mensen, hoe zou ik dat vinden, zelf ouder wordend?
En andersom, wat vond hij? Went iemand er aan?
Er zijn niet voor niets veel scheidingen en love-stops in de showwereld, de verleidingen zijn groot.
Net als in de profsporters-scene, geld is een heftig afrodisiacum.
Uiteraard dachten we dat wij daar immuun voor zouden zijn.
Zouden we dat echt?
Misschien.
Jammer dat we er niet meer over kunnen discussiëren. Hij mocht graag lachen om  mijn ideeën terwijl ze echt niet zo gek waren.
Jaloezie bestaat immers?

Flirtlessen, toen we nog heel jong waren.

Aankijken, één oog iets kleiner, wenkbrauw lichtjes optrekken
of
vluchtig over de schouder loeren, een paar maal achtereen
of
zogenaamd nietszeggend rondkijken,  de blik nèt iets te lang  laten rusten op de potentiële vrijer; misschien met het begin van een grijnsje
of
langslopen met wijd-bungelende tas –een verontschuldigend sorry- lachje met halve knipoog
of
…. eindeloos was de hoeveelheid maniertjes, zelfs de wapperende wimpers werden gebruikt.
En allemaal even spannend,  bijna jammer als het tot een contact  kwam (kun je nagaan hoe pril we waren).  Een paar weken geleden zag ik bij een groepje jongelui dat het bij velen nog steeds op vergelijkbare manier gebeurt.
-Intussen flirt ik alleen nog in winkels, naar mooie kaasjes en chocola, zalm, wijn  en andere lekkere dingetjes.
Ze knipogen nooit terug.