Weemoed bij fotoalbum

Achter de wolken schijnt de zon.


←–Achter beboste bergen ook. Je kunt niet goed zien waar de grens tussen berg en wolk ligt. Fascinerend.
Ook wisten we nog niet hoe het weer zou uitpakken, maar mooi was het.
Uit een vakantiealbum van 2011, ergens in Frankrijk.

In het jaar 2008, in hetzelfde gebied, was de aankondiging duidelijker:
er was onweer op komst. Ook dat was fascinerend en spannend bovendien, we verwachtten filmachtige toestanden (die helaas uitbleven, we dronken als troost nog maar een glas wijn).
We zagen het vanaf een terras met uitzicht op de Pyreneeën. –→


Een van de leukste bezigheden bij een naargeestig humeur, foto’s kijken.
Het kunnen allerlei onderwerpen zijn maar in vakantie’s maakte je vaak net iets mooiere dingen mee.
Er is weemoed, uiteraard.
Misschien ook een traan of meer.
Toch krijgt na enkele jaren een andere instelling de overhand.
Blijdschap om wat er was, vrolijkheid bij lachwekkende poses.
Een gevoel van acceptatie.
Herinneringen die niemand je kan afnemen, kostbaar eigendom.
Zo ervaar ik het

Advertenties

Meer jaren – minder haren

Het is niet zo dat ik ze kan tellen.  Nog niet, ik blijf steken op een goede vijfhonderd en daarbij vergis je je gauw, daarom is het handiger de haren in de kam te turven.

Het is maar een tip.
ps
U begrijpt dat ik er gefotoshopt op sta.
Kreukels, wratten, vlekken, hangvellen, slappe oogleden, allemaal weg en wat er overblijft lijkt niet meer.

Inhoudsloze ernst


Het wordt tijd voor ernstiger zaken dan loze logjes.
Tenslotte tel ik er de jaren voor, nu kan ik het verstand aanspreken.
Ik begin.
Serieus dus.
Ehm, even denken.
Oké.
Kijk, het zit zo, eh…
(kom op Bertjens, niet zo trutten)
…dat ik vind …
..eigenlijk het volgende enne….
Verdorie, ik ben het al kwijt.
Pfffft, het valt tegen.
Waar zou dat verstand nou zitten? Is het er wel? Een hoofdlek?
Toch spijtig, leef je je hele leven naar deze jaren toe (later als ik wijs ben…), grijp je mis.
Nu krijgen die holte-ontstekingen van vorige week een heel andere lading. Die bevonden zich natuurlijk in de hersenen en riepen om aandacht, ze hadden doodgewoon honger! Stel je voor, al die jaren zonder voedsel, de stumpers.
Straks meteen het abc uit mijn hoofd leren, hebben ze alvast wat te kauwen.