grondverzakking

Diep verdriet

Land klinkt in. Je leest en hoort het over laagveen en polders. Geen nieuws, dat deed het altijd al.
In werkelijkheid valt het misschien mee. Dacht ik.
Familie schudde me wakker.
Enige weken geleden belde een Hollandse nicht die opvallend moeilijk  te verstaan was.
‘Wat is er met je telefoon,’ vroeg ik.
‘Niks. De verbindingen worden slecht. Ook die van het huistoestel.’
Lastig.
‘Het komt,’ ging ze verder, ‘door de bodemverzakking. Dat gaat hard hoor, we wonen  nu in een souterrain. Wat dat met de smartphone te maken heeft weet ik niet.’
‘Och kom…’
‘Nou Bertie, echt waar hoor.  Elke maand zitten we een halve steen lager.’
Naar zulke flauwekul luister ik niet en hing op.

Gisteren belde ze weer.
Hallo nicht-cht, met mij-ij ‘, begon ze met holle stem, ‘versta je me nog-og?’
‘Ja zeker, hoe gaat het-thet?’  Verbaasd keek ik naar mijn gsm. ‘Het echoot-oot, hoor je dat-at?’
Ze zweeg.
‘Het is toch niet-iet…’ drong ik aan.
‘Jawel-el, we zitten diep in de put-ut.tt….’
Nu zweeg ik ook.
Ik herpakte me en liet een snik horen. Een dubbele.
‘Dankje-je,’ bracht ze uit.
Verdrietig beëindigden we het gesprek.
Goed dat mijn ouders het niet meer meemaken.
De familie, zo diep gezonken.
=

klimaat

Blupblup! Blup?

Wat de klimaatverandering betreft vind ik de stijging van het water het meest bijzonder. Daarbij is er het inklinken van de bodem.
Een combinatie die aan afgesproken werk doet denken, het ondersteunt elkaar.
Land zegt ‘Ik wil zo graag eens de diepte in, naar   Atlantis
Ok,’ antwoordt Water, ‘ik zal je helpen.’
Een voorbeeldig staaltje van vredelievende samenwerking.
Of zou het ruzie zijn?
‘Waarom knabbel je aan mijn dijken, jij hebberige natlap?’
    –‘Kop dicht blubber, of ik overspoel je vandaag of morgen met al je rafelige dijken.’
‘Verdwijn!!’
    –‘Dat doe je zelf al, dom kalf.’
Zo zal het waarschijnlijk niet gaan. Nog nooit hoorden we ze met elkaar communiceren en we brachten heel wat uren door in modderplassen en -sloten.
Maar toch, die gassig-borrelende prutplakken die af en toe kwamen bovendrijven, dat was misschien hun manier van spreken.
Achteraf een eng idee.
De modderbullebak bestond dan ècht…
Ik ga nooit meer zwemmen in natuurwater.
==