Gewoon, alweer.

parklane-3596034__340Gezin wandelde door het park.
Vader en moeder, een stuk of wat kinderen dwarrelden om hen heen.
Ze bleven staan bij de eendjes, bekeken het podium waar geen muzikanten zaten, zochten een bankje. Praatten wat met bekenden.
De kinderen verveelden zich.  Er was niet veel te doen, in een verloren hoek lag wat speelzand.
‘Mag ik een ijsje?’
‘Straks’
Ze liepen van eendenvijver naar volière en terug, schopten een paar keer door de zandbak, joegen elkaar op en trokken gezichten naar de vogels.
De ouders zagen het aan, smiespelden wat en  en besloten tot de terugwandeling  maar eerst het ijsje, dan was het kroost zoet tot ze thuis waren.
Zo geschiedde.
Een van de meest langdradige manieren om de zondagmiddag door te brengen was achter de rug. 
Het was niet altijd strandweer en je moest toch wàt met de kinderen, het park was voorhanden.
Je kwam er dan ook bekende gezinnen tegen.
Heel gewoon.

Dit is een impressie van eind jaren vijftig. Latere generaties hadden ongetwijfeld andere manieren om de zondag stuk te slaan.
==

De zee en de plant

  Lola  schreef over een tripje naar zee. Goed idee, dat leek mij ook wel wat maar het zat er niet in.
Toen nam ik een stoel en ging voor deze impressie zitten en keek, net zolang tot ik weg droomde en dacht het geruis te horen.
Het was levensecht, zelfs zag ik de golven woest worden en schuimkoppen opkomen, ze sloegen neer op het strand, meeuwen krijsten, het water spatte van het doek en ik schoof naar achter voor de vloed.
Het zweet brak me uit, het was niet de bedoeling dat ik zou verdrinken.
Om tot de werkelijkheid terug te keren zette ik de stoel andersom. Misschien kalmeerde het.
Ik zag de kerstplant, de enig overgebleven versiering.
Daar had ik geen verbeelding voor nodig, die leeft echt al hoorde ik hem niet groeien.  Voor zolang het duurt, meestal hebben die dingen er gauw genoeg van maar nu liet hij zich nog bewonderen.
Zou een scheutje groeiwater helpen? Ik gaf het hem.
Een zee-beleving en plantenbezoek, een drukke  middag.
==

Hoe alles vervliegt. Impressie.

Emoties gaan luwen
vriendschap vervlakt
gemis en begeerte verzachten in weemoedig sentiment.
Berustend in tegenspoed
wordt voorspoed nauwelijks omarmd…

Lang geleden leerden we een vrouw kennen die ver in de negentig was.
Ze had iets achteloos’ over zich, alsof het leven haar weinig interesseerde.
Het was geen dementie, geen levensmoeheid.
Later zag ik hetzelfde -in mindere mate- bij enkele andere hoogbejaarden.
Het intrigeerde me. Het leek me een natuurlijk verloop, terug naar een blanco gevoelswereld om dan, wanneer heftige emoties verwerkt zijn, in alle rust te overlijden.
Misschien is dat de gewone weg en slijt niet alleen het lichaam, ook de geest.
Ik weet het niet.
Maar nieuwsgierig ben ik wel.
Naar hoe we zelf zullen zijn mochten we die leeftijd halen.

Impressie

Bergkammen in de verte zijn verrassend. Bij het wakker worden zien we de ene dag stoere Pyreneeën , de andere dag niets. De oorzaken zijn divers. Wolken, mist, heiig weer, ochtendhumeur, wie kent de diepste gedachten van een berg.   Het lijntje op de foto↓ geeft de werkelijke hoogte aan.  Avondluchten waren spectaculair, de zuivere lila-kleur kreeg ik niet te pakken maar de schoonheid is duidelijk.

 

 

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk ontkwamen we niet aan de maïsvelden hier en daar, tot ver in de bergen. Komend uit Oost-Brabant kijk ik er altijd van op en zal er geen micrometer film aan wijden. Stap je uit de eigen omgeving, komen de akkers je achterna. Daar ga je niet voor op vakantie.

 

 

 

 

 

 

 

Mooier was een meertje dat we hier niet verwachtten, een plas waarin zelfs ontwortelde bomen en een scheepswrakje verankerd zaten. De eigenaar woont er hemels en we genoten een middagje mee.
Stel je voor:
bossen rondom, bergen op rij-afstand, een nieuwsgierige reiger aan de overkant, luie kat aan je voeten, bellenknappende vissen in het water.
Zomerse stilte.
En een glas wijn.
Het was volmaakt.